patawad

nagising akong badtrip at hindi ko alam kung bakit.  siguro dahil sa puyat, stress, PMS(?)

basta, hindi ko alam kung bakit ako high-blood maghapon (at hindi nakakatulong ang katotohanang pagka-init-init dito ngayon).  kaya, sorry.

sorry sa lahat ng taong napagbuntunan ko ng badtrip na ito.  hindi ko sinasadya.

at salamat sa pag-intindi.

tantanan ako please

hindi ko alam kung bakit sa tuwing may pagkakataon akong mag-online, makapag-ym at makausap ang mga kaibigan ko, isa lang ang tanong nilang lahat;

“may jowa ka na ba diyan?”

as in everyone i talk to tinatanong yan, and i don’t get it! kailangan ba may jowa na ko dito? o mukha bang kailangan ko nang mag-jowa? i mean, requirement ba ang jowa?

anong meron?

minsan, may hirit pa na, “si kung si ano nga meron na agad diba, ikaw rin, dapat meron na,” na para sa akin, nakakatawa naman, highschool ba tayo? kasi, “ano ba yun?!?!”

alam ko na yung iba sa mga nagtatanong ng ganoon ay medyo concerned lang. kesyo majonders na raw ako. at may mga tao kasi na feeling nila malungkot pag wala kang ka-HHWWPSSP (holding hands while walking, pa-swing-swing pa) o kasabay umuwi, matulog, magising, atbp. well, naiintindihan ko kayo, pero hindi kasi lahat ng tao ay ganoon. hindi ako ganun.

hindi ako ang tipo ng taong maghahanap, maghahabol at magkukumahog para sa isang jowa. hindi ako naniniwalang kailangan gawin yun. hindi ako naniniwalang may dahilan kung bakit ka nai-inlab, dahil para sa akin, bigla na lang nangyayari yun. hindi hinihintay, hindi hinahanap, bigla na lang dumarating.

alam kong very romantic, idealistic, o kalokohan para sa iba, pero ganun ako, e. hahaha! hindi naman imposible yun, e. nangyari na sa ‘kin yun dati, so palagay ko naman pwede pang maulit o kung hindi man, ok lang din… kaya ko naman sigurong mabuhay mag-isa. hindi ako nagyayabang, ang sinasabi ko lang ay hindi naman siguro katapusan ng mundo kung wala kang makatagpong magmamahal sa’yo nang ganong level. tama naman, diba?

kaya wag kayong mag-alala, friends. i know i’ve been alone for what, a year now? kung iniisip ninyong nawalan na ‘ko ng pag-asa sa pag-ibig, hindi naman ganon. siguro, kuntento lang ako sa buhay ko ngayon at nagkataong iba din ang priorities ko ngayon, which is to survive.

HAHAHA!

tangina, ayoko na uling magsulat ng ganito, a. punyeta nakakadire!!! so tantanan na ko, ok?

ayos.

at kung magkaron man, hello, imposibleng hindi ninyo malaman. ako pa, e ang daldal-daldal ko. like THE!!!

of Kindness

people have forgotten the meaning of Kindness; and so, they gave it a new name─ Charity. and they say not every one can afford giving charity, only the rich and prominent can dole out mercy, like Brad Pitt and Angelina Jolie.

words, words, words.

mababaw ang kaligayahan ko, kaya siguro tuwang-tuwa ako sa mga signs/words na pakalat-kalat sa kalye.  kapag nag-sa-stumble upon ako, aliw na aliw ako sa mga sites na tulad nito

dahil may mga finds silang katulad nito;

ang romantic, diba?

may nadapuan din akong site dati na nagdididikit naman siya ng stickers everywhere saying,

“You are beautiful.”

nakakatuwa diba?  isipin mo na lang ang epekto nun sa makakakita… how it would brighten their day.  sabi ko dati, gagawa rin ako ng ganong project kapag may means at resources na ‘ko.

kanina, habang sinascan ko yung site na ni-link ko sa taas, naisip ko ‘to:

the world awaits your glory

o diba?

sana makapagkalat din ako ng sticker na may ganyan sa lahat ng lugar na mapadparan ko :)  kung gusto ninyo akong unahan, ok lang.  basta maipakalat siya.  pero siyempre masmaigi kung gumawa kayo ng sarili ninyong mensahe.  magkalat tayo ng mga thoughts na maaaring makapagpabago sa buhay ng isang tao, isang lugar, ng mundo (oo, isang malaking HELLO!!! pero malay natin, deber!)

yun lang.

words, words, words.

Laundry

by George Bilgere

My mother stands in this black
And white arrangement of shadows
In the sunny backyard of her marriage,
Struggling to pin the white ghosts
Of her family on the line.
I watch from my blanket on the grass
As my mother’s blouses lift and billow,
Bursting with the day.
My father’s white work shirts
Wave their empty sleeves at me,
And my own little shirts and pants
Flap and exult like flags
In the immaculate light.

It is mid-century, and the future lies
Just beyond the white borders
Of this snapshot; soon that wind
Will get the better of her
And her marriage. Soon the future
I live in will break
Through those borders and make
A photograph of her-but

For now the shirts and blouses
Are joyous with her in the yard
As she stands with a wooden clothespin
In her mouth, struggling to keep
The bed sheets from blowing away.

from The Good Kiss

stumbled-upon this today.

ganito lang yan…

kung ako ang tatanungin mo, madaldal lang talaga ako.
———-
sa totoo lang, dapat tulog na ko ngayon, pero sadyang madaldal ako. sumusuko nga ang roommate kong si T sa kadaldalan ko, kaya pinapabayaan niya na lang ako. tutal naman daw kasi, hindi siya masalita kaya ako na lang ang pumatay ng dullness ng paligid.

i’m a perky person most of the time. and yes, the world needs perky people like me
perky! perky! perky!!!

———-
etong pagkamadaldal ko rin siguro ang dahilan kung bakit long and winding ang comments ko. biktima nito si annette at lynette (sana may kaibigan din akong jeanette na nagbablog para 3 silang -nette, kaso wala.)

kitam! ang daldal ko talaga.

anyway, madaldal ako magcomment kasi kapag sinabi kong naapektuhan ako, totoo yun. hindi pa-cute lang. hindi pa-bibo. kaya pinahihiwatig ko ang extent ng epekto ng isang bagay sa’kin… at nililinaw ko yun kasi gusto ko. gusto kong naiintindihan ako. para saan pa ang kakayahan mong magpaliwanag kung hindi mo gagamitin, di ba? bakit kikimkimin mo ang nararamdaman mo? bakit ka secretive diba, anong meron?

ako kasi malakas makiramdam. pag hindi ko nilabas ang nararamdaman ko, baka sumabog ako. ayaw nating mangyari yun. isipin mo na lang, dadami ang perky particles sa earth, baka hindi ninyo kayanin ang overflowing fruit flavors sa atmosphere pag na-pulverize ako.

perky! perky! perky!!!
———-
ang punto ko mother, girl, ale, miss, hoy, kung akala mo palalampasin ko ang kahangalan mo, nagkakamali ka, basag ulo kasi ang perky person na nagsusulat nito ngayong 1:59am biro lang.

pero naman kasi, walang kenkuyan… sabi ko nga malakas akong makiramdam. naramdaman ko ang pang-a-ate vi mo. ganito, kanya-kanyang trip lang yan. sabi nga ng mga adik, walang basagan ng trip. tama? tama!

———-
minsan, kailangan mong palawakin ang isip mo. kailangan mong tanggapin na sadyang may mga taong higit ang word capacity kaysa sa’yo. patungkol sa word count ang capacity na sinasabi ko, a, baka mayabangan ka naman. hindi ko sinasabing lahat ng lumalabas sa bibig ko (o sa dulo ng mga daliri ko) may sense, tutal hindi naman tayo required maging profound sa lahat ng oras, diba? o required ka ba? baka kasi may sobrang panalong ideology kang sinusunod, ako kasi wala. hakuna matata lang. ang sinasabi ko lang, sadyang madaldal ako at wala ka nang magagawa.

tapos.

P.S.
hindi ako nang-aaway. wala akong kaaway. reaksyon lang ‘to sa isang nabasa ko.

kitam. ang daldal talaga, e. tulog na hoy at may pasok ka pa bukas!

interesting

stumbled upon this just now.

agree?

ayun, o!

“Art is not what you see, but what you make others see.”

Edgar Degas

coffee

i hate the smell of coffee in the morning. yes-
i do. and everyone finds that unfathomable, especially
the kid who occupies the cubicle next to mine who
drinks 5 to 8 cups of it a day, “but why,” he says.
“why the disgust for such an aroma so heavenly?”
heavenly. coffee. yes, he’s been writing
too much copy, and every 10am we all catch him
dozing off. “coffee doesn’t work for me anymore, it’s just like
water…” coffee failed him again and again.
heavenly.

me and my sister used to convince ourselves that
coffee with kanin was a decent merienda
when we were kids.
when we failed to wake-up early in the morning
to ask daddy for snack money,
we watched tv the entire afternoon,
clutching huge mugs of the bittersweet “treat” in our hands
up until now, my sister, whenever she recalls
having this concoction, asks a friend, “have you tried eating
kanin drowned in coffee?” friend
stupefies, and my sister would say, “try it. panalo promise!”

and so i hate the smell of coffee in the morning.
coffee, hot, reminds me of bobbing sleepy heads,
and of penniless afternoons, and as i grew older it also reminded me
of cafes, conversations, unrequited love
and fast cars gone out of control- a wild ride, recalls the survivor.
heavenly.

and how can i forget,
coffee also reminds me of my father. how he wakes me up
at 6am everyday when i was home for the holidays
back in college. “ipagtimpla mo ako ng kape,“
always the way he greeted me in the morning.
and always, i get up reluctantly after the third or fourth time
he goes in my room
always, i haphazardly fix him his cup
and go back to sleep. even that day, when he
sat at the edge of the bed- he got tired of waking me up.
along with his usual line he
added, “ang tamad mo naman.”
nursing a hang-over, i indignantly got out of bed
and fixed his cup of coffee, gave it to him
and left him by himself at the dining table.
i found out the next day
that he’ll never ask me
for another cup ever again.

heavenly.

Dark Knight Spoof: you have to watch this!!!

watch these videos of dark knight spoof … dali! dali!!! ANG GALENG, E!

here’s another;

ENUNCIATE!!! ENUNCIATE!!! HAHAHAHA!!!