stage fright

malala palang talaga ang stage fright ko. noong nakaraang sabado ko lang yon napatunayan, yun ang araw ng unang palihan namin sa LIRA.

bago magsimula ang palihan, isa-isang nilista ang mga pangalan namin sa white board sa harapan ng classroom; mula sa pinakaunang dumating hanggang sa pinakahuli. sa may bandang gitna napalista ang pangalan ko. akala ko ayos lang yon, kako, “makakapag-observe muna ‘ko habang nagsisipagbasa ang ibang fellow.” so yun, relaks relaks muna. habang nagbabasa ang mga kasama ko, tahimik akong sumunod sa pagbasa nila dahil lahat kami may kanya-kanyang kopya ng mga tula ng bawat isa.

tinuro sa amin ni sir Mike ang basic na paraan ng pag-critique ng tula. “tignan nyo kung: tama ba ang bilang sa bawat taludtod; ang mga tugma, pare-parehas bang may impit (o walang impit); na-barok ba sila sa linyang ito; may salita bang gano’n, etc…” napapangisi pa ako nung una kapag may pinapa-note ang teacher tungkol sa mga madalas na pagkakamali sa pagsusulat kasi alam kong mayroon noon sa gawa ko. cool lang. chill na chill. pero, nung nakita kong paunti na nang paunti ang magbabasa bago dumating ang turn kong magbasa, unti-unting bumilis ang kabog ng dibdib ko. ang naisip ko na lang noon…

“HALA!”

kaya naman binantayan ko ang listahan, at naloka sa tuwing may natatapos magbasa. nagbasa mayi, si sheila, si fer, tapos, ako na. ako na. AKO NA!!! SHET!

dumagundong na ang kabog ko bago pa man ako tuluyang makatayo sa upuan. pati pulso ko sa gitna ng collar bone parang gustong kumawala. ramdam ko ang paulit-ulit at buong pwersa nitong pagbangga sa puno ng leeg ko. gusto niyang kumawala at magsasayaw sa gitna ng classroom namin. gusto niyang sumayaw sa gitna ng circle ng klase namin tulad nang sumikat na dancing baby noong early 2000’s!!! shet!pero pilit ko ‘yong dinedma.

tumayo ako, hawak ang sandamukal na papel ng mga tula ng buong klase (dahil mahahalata ang pangangatog ng kamay ko kung yung papel ko lang ang hawak ko). “pasensya na po kayo’t nangangatog ako,” sabi ko pa, sa pag-aakalang maiibsan ng ultra-dork introng ‘yon ang aking kaba. pero hindi! noong nagsimula akong magbasa, lalong nanginig ang mga kamay ko, hanggang sa hirap nang basahin ng nanlalabo kong mga mata ang papel na ‘kala mo’y sinapian na ng katauhan ng isang lindol na papatak sa 7.3 ang magnitude sa richter scale. umabot rin sa puntong hindi ko na kayang tumayo nang tuwid, kaya nagpasya akong ilapag na lang ang binabasa sa arm rest ng upuan ko. tinungkuran ko na rin ‘yon, dahil ramdam kong malaki ang chance na himatayin ako o ma-stroke kaya yun, awa ng Diyos, natapos ko namang basahin ang mga lekat kong tula nang hindi nagha-hyperventilate.

pagkaupo ko, sabi ni Levi, “grabe yung ngatog mo!!!”

“oo nga e! nakita mo ba yung kamay ko?”

“OO! tsaka hindi lang yun. Nung dito ka na nagbabasa, nagva-vibrate yung chair!”

———-

oha! sa tingin mo ba, magagamot ng paglalagay ng barya sa talampakan ang stage fright na ganito kalala?

ASA!