todo para la familia

ang mahirap dito sa atin, halos lahat may paniniwalang magaling ka lang pag wala ka dito. kasi ‘pag wala ka dito, tiyak na masmalaki ang kinikita mo.

kasi dito pera lang ang mahalaga, hindi mahalaga ang talino. may nakapagsabi na nga sa akin dati nang, “hindi mo naman maipagpapalit ang mga medalya mo sa pera, o sa isang kaban ng bigas.” at “aanuhin mo yang diploma mo? kapag nilaga mo yan, wala pa rin lasa ang sabaw.”

dito, mahalaga lang ang talino kapag nag-aaral ka, pero kapag tapos ka nang mag-aral usapang pera na yan. kapag wala kang pera maski pa henyo ka, wala kang kwenta. ang mga ma-pera lang ang panalo, mabango, at dini-diyos dito.

———-

noong nakaraang taon pinangarap kong mag-abroad. totoo! kasi noong panahong yun ko natanggap sa sarili ko (makalipas ang ilang taon ng pagpapaka-martir) na walang mangyayari sa ‘kin dito. walang mangyayari sa ‘kin kung ipagpapatuloy ko ang pagsusulat dito. isang malaking kahibangan para sa isang tao na maraming responsibilidad, tulad ko, ang magpakabaliw sa industriyang pinasukan ko.

kaya mula noon nagplano ako… kako, maghahanap ako ng ahensya kung saan matututo akong magsulat ng maayos (na advert o press release). kung saan mapa-publish ang mga sinulat ko kasi naisip ko, “if you build your portfolio, the money will come.” although walang by line ang mga pinagsusulat ko, di ko inintindi yun basta dumami ang laman ng portfolio ko (tsaka wala namang writer sa tamang pag-iisip nya ang aangkin ng hindi nya sinulat) kaya ako nag-PR.

noong una, tamang praning ako lagi. noong mga unang buwan ko, lagi akong nakakatanggap ng comment na, “this is too hard sell,” kasi nga naman sa advertising ako galing, na sinundutan din ng lecheng “home TV shopping style writing” ng web content. nagtiis ako sa pulahang draft na bumabalik sa ‘kin. nilunok ko lang lahat ng nakakalokang comment hanggang sa matutunan ko ang tamang tono. nilunok kong lahat yun habang pilit kong sini-stretch ang kinikita kong barya. sabi ko na lang sa sarili ko,”ayos lang yan. kaya mo yan. pwede ka nang magpaka-mahirap ngayon, tutal graduate na naman ang kapatid mo’t mayroon ka nang katuwang.” kaya yun, nakuntento ako sa pagiging mahirap.

pero may mga season din naman na hindi kami mahirap dito, katulad nung pasko. actually sa lahat naman ata ng kumpanya ganon, mayaman tayong lahat pag pasko. nung yumaman akong bahagya, nagpagawa na ko ng passport. di ko pa kasi nalilimutan ang tunay kong plano non. tapos, naawa sila sa’ken…

binigyan nila ‘ko ng increase.

———-

masakit para sa akin na pangaraping maging OFW. totoo. naalala ko pa noong bata pa ‘ko sabi ko sa kaibigan ko isang break, “kung mangingibang bansa ako, para mag-aral lang. pag natutuhan ko na ang kailangan kong matutuhan dun, babalik ako dito. dito ko ipapasa sa iba ang natutuhan ko. hindi ako magpapakabihasa para pakinabanggan ng ibang bayan.”

sobrang bata ko pa pala non. hilaw pa.

hindi ko pa alam ang pinagsasabi ko…

———-

sa isang linggo, lilipad na ‘ko patungong Singapore. sa totoo lang hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. ang bilis bilis ng mga pangyayari. binaliktad ko ang mundo ko sa loob ng dalawang linggo (dahil minamadali ako ng magiging amo ko dun. siguro nginangarag nila ako dahi training na yun sa pagiging sweatshop copywriter ko dun. haha!).

hindi ako nagmamaganda, pero noong una kong nakuha ang offer, naiyak ako, at hindi dahil sa tuwa. naiyak ako dahil;

1. masaya na ‘ko dito sa trabaho ko. masaya ako dahil finally, nahanap ko rin ang tamang ahensya. mahirap hanapin ang ganito (maniwala ka… nakakaanim trabaho na ko sa loob ng apat na taon). may mga totoong tao rito, may mga totoong kaibigan ako dito, pero wala… kailangan kong iwan ‘tong lahat.

2. nagliLIRA ako ngayon. ang saya-saya ko sa ginagawa ko maski pa hindi ako nakakapagpahinga. maski pa araw-araw akong gumigising ng maaga para bumiyahe ng 3-4 hours araw-araw, dahil araw-araw may bago akong natututuhan. dito ko rin natagpuan ang mga bagong kaibigan. silang mga tipo ng taong dati ko pang hinahanap na makasalamuha.

3. may bago akong inaanak, at sa pag-alis ko, hindi ko magagawang makapunta sa binyag niya

4. birthday na ni nina sa july 26…

5. si cholo, hindi ko makikitang lumaki

ayoko nang maglista… naiiyak na ako.

———-

masakit, na lahat ng bagay at taong nagpapasaya sa akin, kailangan kong iwan.

———-

so kung marami akong inarte sa earth, ba’t ako aalis?

kasi isang gabi habang binabaybay ko ang daan papuntang EDSA mula dito sa building namin, naisip ko, “tangina! mahigit isang taon ko nang ginagawa ‘to… wala pa ring bago sa ‘kin (bangs lang… ule. so hindi na rin bago yun) hindi pa ba ako nagsasawa?”

tsaka sabi ko nga kay Lovely sa text, habang umiiyak akong naglalakad pauwi (sa glorietta… oo nakakahiya talaga), “kaya akong buhayin ng sahod ko dito. ayos na. masaya na ako dito, pero hindi ako makakatulong sa pamilya ko.”

———-

ayun yun.

kaya nabuburat ako sa isang opismate kong masexcited pa umalis sa ‘kin, gusto ko siyang ibala sa giant tirador para mauna na siya don.

siguro kapag nandoon na siya, tsaka niya lang marerealize na hindi pala niya alam ang pinagsasabi niya.  dahil ito, hindi ginagawa para lang masabi mong mahusay ko, o bida ka, o kung ano… dahil kung yun lang ang dahilan mo, gago ka na.

———-

naiirita din ako sa mga taong banat nang banat ng ‘ang swerte mo. swerte mo na yan! i-grab mo na ang swerte!!!”

gusto ko silang banatan ng,”hello!!! hindi mo dinadaan sa swerte ang copy test at ang pakikipagbolahan sa interbyu! at kung sinasabi mong swerte ako, ibig ba sabihin tinatanggap mo sa sarili mong malas ka?!!? you insecure closeted fag you!”

———-

marami na ‘kong kaibigang naka-inuman (dahil nga aalis na ‘ko). gusto ata nilang ma-deny ako sa pagkuha ng VISA dahil wasak na ang atay ko pagdating ko dun. pero kung gusto mo uminom tayo? tara! kailangan ko pang lunurin ang mga laman ng isip ko

———-

siguro, ang punot dulo lang naman talaga ng gusto kong sabihin (after all this chuvalu), e: natatakot ako. natatakot ako sa pinapasok ko, dahil maski ilang beses ko nang nilibot ang website ng papasukan ko doon, hindi ko pa rin alam ang daratnan ko…

at

MAMIMISS KO KAYONG LAHAT!!!

MAMIMISS KO ANG LIGALIG NG MAKATI, MANILA, QC, at ang napag-iwanan kong bayan ng SAN PEDRO

POTAH!!! FUCK THE GOVERNMENT TALAGA! KAILAN NYO AAYUSIN ANG BUHAY DITO PARA HINDI NA KAILANGANG UMALIS NG MGA PILIPINO SA BAYAN NILA?!!?

TANGINA!!!