badtrip

nagising akong badtrip, kasi natulog akong badtrip.

badtrip.

———-

tangina.  lahat na lang ng electronic na nakapaligid sa ‘ken nasisira.  ewan ko ba kung bakit.  hindi ko naman binabalahura ang paggamit ng mga yun. 

una, yung aircon kailangan na servisan.  pangalawa, yung tv sa sala nawalan ng picture.  tas kagabi, hindi na gumana yung charger ng telepono ko. 

ano ba? nag-e-emit ba ko ng electrical charge na nakakasira ng mga lekat na bagay?

putangina lang talaga.

———-

magiging masaya ka ba kung araw-araw nag-iimbento ka lang ng task?

———-

nakakasawa na mag-imbento. pero andami kong naiisip na kung anu-anong ‘eksena’ nitong mga nakaraan. kailangan ko gawan ng oras ang pagsusulat ng mga yun para hindi ko malimutan (o tuluyang katamaran).

may namimiss ako…
 
 
 
 
 

ang old school typewriter na gamit ko nung college.

———-

sinusubukan kong mag-isip ng cheesy lines.

———-

tulad nito;

ang totoo nyan, gusto kitang
yakapin, pero natakot akong baka bigla kang
humagulgol— hindi ko alam kung paano ka
patatahanin.

hindi ko sinasabing alam ko
na ganun nga ang mangyayari sa’yo. naisip ko lang
dahil ganun ako; kapag naiiyak, lalong umiiyak kapag
kinakalinga hanggang sa
humagulgol nang tuluyan na parang
batang nawala sa mall.

———-

kagabi may naisip pa kong isa, pero ayoko nang i-share dahil badtrip nga ko, diba?

———-

sana may mahanap akong charger ngayong lunch time. kasi puta, wala pa ko pambili ng phone.

———-
andami kong kailangang bilhin. nakakabwiset.

ayoko nang mabuhay sa material world na ‘to!!! (dahil di naman ako “a ma-material girl”).

———-

ay, may kwento pala kong masaya. kaso mamaya na. pag bahagya na rin akong ‘masaya’.

———-

siya, tama na ‘to. baka badtrip ka na rin.

goto

sinusulat ko to habang hindi pa ko nakakainom uli ng gamot para sa araw na ‘to.  bigla kasi akong nagsha-shutdown pagkainom ng gamot.

ikaw ba naman, uminom ng anim na tableta (4 na antibiotic+ 2 pain reliver), makakayanan mo kayang magpakamasigla? oo, lumala ang tonsilitis ko, kaya absent na naman ako.  leche!  pero umaayos na ngayon (kasi tinurukan din ako ng doktor ng gamot kagabi). grabe, ano?

———-

sabi ng doktor kagabi nung pabulong ko siyang tinanong kung ba’t nangyayari sa ‘kin ‘to (hindi ako nagpa-cute sa doktor a, sadyang hindi ko lang kaya magsalita), “the reason you have this is because maybe when you got here you haven’t eaten enough.  you’re not used to the food we have, so your immune system collapsed and germs accumulated in your throat.”

“now, let’s give you a shot, because the pills would take a looooong time before it works, on your case.  your tonsilitis is pretty bad.” *iling-iling-iling*

buti na lang sanay akong natuturukan ng gamot (kasi suki ako ng ospital nung college dahil sa ulcer ko… hmp!), kundi, nag-iiiyak na siguro ako sa ospital kagabi.

———-

teka, diba dapat tungkol sa goto tong entry na ‘to?

———-

kagabi, sabi rin ni dok, kailangan daw soft diet muna ako, ”stick to soups and porridge, noodles maybe.”

kaya naman bago ako tumuloy sa bahay kagabi, dumaan muna ako sa hawker na malapit sa building namin at bumili ako ng porridge.  porridge ang hinanap ko imbis na kung anong soup, kasi nung tanghalian kahapon, bumili kami ni tin ng porridge sa maxwell at nagustuhan ko naman (hanggang sa may nakagat akong dahon of some sort na nakapagpasira sa pagkagusto ko nun). hindi ako pa-sosyal a, porridge talaga yung tawag nila dito sa goto, arroz caldo atbp.  so ang nabili ko, beef porridge na may itlog.

pagdating sa bahay, habang pilit kong sinasabi sa sarili kong, “masarap ang lugaw na ‘to… masarap ang lugaw na ‘to… masarap ang lugaw na ‘to…” di ko mapigilang ma-miss ang goto ng san pedro.

mahilig kasing kumain ng goto ang pamilya ko.  siguro nagsimula yung tradisyon naming magkakapatid na yon noong maliit pa kami.  dati kasi, pag walang magawa ang nanay ko, sinasama niya kami sa bayan ng san pedro, sa gilid ng munisipyo.  doon, maraming nagtitinda ng goto. 

may puwesto kaming binabalik-balikan dun kasi masarap talaga yung goto ni tita (syempre hindi ko na alam ang pangalan niya).  yung goto niya malapot, tas kulay dilaw… tapos, hindi lang panay tuwalya ng baka ang laman kundi pati laman ng baka na pinalambot ng husto.  pinalalagyan namin yun ng chicharon tsaka itlog. P10 pa lang ata nun ang goto special, e, kaya swabe maski padagdagan pa namin ng isa pang itlog ang order namin.

tapos siyempre, teternohan mo yun ng tokwa’t baboy na nilulunod sa sawsawan ng pinaghalo-halong toyo, suka, asukal, maraming sibuyas, bawang at sili.

SHET!!!

may iba pa kaming nadiskubreng gotohan sa may amin habang lumalaki kami.  nung HS ako, may pinupuntahan din kaming gotohan ng mga kaibigan ko.  nung nagkajowa ako (na higit na masmahilig sa goto kaysa sa’ken), nasubukan ko na rin mag-goto sa alabang, sangandaan, buendia, sa kanto ng elvinda atbp (oo, jologs kami).  at noong bago ako umalis, naka-ilang goto sessions na rin kaming magkakapatid (siyempre, kasama nila ang mga asawa nila) sa bayan ng san pedro. pero sa ibang puwesto na, kasi nawala na atang tuluyan si tita na pinupuntahan namin dati. 

ang punto, maski saan ako mag-goto diyan sa atin, lahat masarap.  hindi tulad dito, kung anu-ano ang flavor pero di ko talaga ma-dig.  hindi ko alam kung dahil ba yun sa luya, sa paraan ng paghalo, sa quality ng bigas, o sa lagay ng lansangan na pinaglulutuan ng goto.

SHET!!! bat ko ba iniisip ‘to!??!!

hay goto… andami mong kahawig dito, pero wala silang binatbat.  ikaw pa rin ang nag-iisa para sa akin. 

———-

makakauwi kaya ako sa pasko para makapaggoto pagkatapos ng misa de gallo? 

BWAHAHAHA!!! wala pang isang buwan gusto na umuwi?

stage fright

malala palang talaga ang stage fright ko. noong nakaraang sabado ko lang yon napatunayan, yun ang araw ng unang palihan namin sa LIRA.

bago magsimula ang palihan, isa-isang nilista ang mga pangalan namin sa white board sa harapan ng classroom; mula sa pinakaunang dumating hanggang sa pinakahuli. sa may bandang gitna napalista ang pangalan ko. akala ko ayos lang yon, kako, “makakapag-observe muna ‘ko habang nagsisipagbasa ang ibang fellow.” so yun, relaks relaks muna. habang nagbabasa ang mga kasama ko, tahimik akong sumunod sa pagbasa nila dahil lahat kami may kanya-kanyang kopya ng mga tula ng bawat isa.

tinuro sa amin ni sir Mike ang basic na paraan ng pag-critique ng tula. “tignan nyo kung: tama ba ang bilang sa bawat taludtod; ang mga tugma, pare-parehas bang may impit (o walang impit); na-barok ba sila sa linyang ito; may salita bang gano’n, etc…” napapangisi pa ako nung una kapag may pinapa-note ang teacher tungkol sa mga madalas na pagkakamali sa pagsusulat kasi alam kong mayroon noon sa gawa ko. cool lang. chill na chill. pero, nung nakita kong paunti na nang paunti ang magbabasa bago dumating ang turn kong magbasa, unti-unting bumilis ang kabog ng dibdib ko. ang naisip ko na lang noon…

“HALA!”

kaya naman binantayan ko ang listahan, at naloka sa tuwing may natatapos magbasa. nagbasa mayi, si sheila, si fer, tapos, ako na. ako na. AKO NA!!! SHET!

dumagundong na ang kabog ko bago pa man ako tuluyang makatayo sa upuan. pati pulso ko sa gitna ng collar bone parang gustong kumawala. ramdam ko ang paulit-ulit at buong pwersa nitong pagbangga sa puno ng leeg ko. gusto niyang kumawala at magsasayaw sa gitna ng classroom namin. gusto niyang sumayaw sa gitna ng circle ng klase namin tulad nang sumikat na dancing baby noong early 2000’s!!! shet!pero pilit ko ‘yong dinedma.

tumayo ako, hawak ang sandamukal na papel ng mga tula ng buong klase (dahil mahahalata ang pangangatog ng kamay ko kung yung papel ko lang ang hawak ko). “pasensya na po kayo’t nangangatog ako,” sabi ko pa, sa pag-aakalang maiibsan ng ultra-dork introng ‘yon ang aking kaba. pero hindi! noong nagsimula akong magbasa, lalong nanginig ang mga kamay ko, hanggang sa hirap nang basahin ng nanlalabo kong mga mata ang papel na ‘kala mo’y sinapian na ng katauhan ng isang lindol na papatak sa 7.3 ang magnitude sa richter scale. umabot rin sa puntong hindi ko na kayang tumayo nang tuwid, kaya nagpasya akong ilapag na lang ang binabasa sa arm rest ng upuan ko. tinungkuran ko na rin ‘yon, dahil ramdam kong malaki ang chance na himatayin ako o ma-stroke kaya yun, awa ng Diyos, natapos ko namang basahin ang mga lekat kong tula nang hindi nagha-hyperventilate.

pagkaupo ko, sabi ni Levi, “grabe yung ngatog mo!!!”

“oo nga e! nakita mo ba yung kamay ko?”

“OO! tsaka hindi lang yun. Nung dito ka na nagbabasa, nagva-vibrate yung chair!”

———-

oha! sa tingin mo ba, magagamot ng paglalagay ng barya sa talampakan ang stage fright na ganito kalala?

ASA!

ma-fa-flatter ka ba?

nung isang lingo, habang naghihintay ng elevator pababa para magyosi, sabi ni kaye (bago naming officemate) sa’ken, “mukha kang college student…”

ow? hanggang ngayon?

teka… bente-siete anyos na ‘ko. hindi ko alam kung anong reaksyon ang dapat kong isukli sa ganong komento. siguro two years ago andali lang mag-react don, “o talaga thanks!”. actually, 2 years ago nagagamit ko pa yon na strategy para makatipid (kasi kulang pa pang pamasahe ang sinisweldo ko non). tuwing sumasakay sa bus sinasabi ko, “quirino. estudyante,” tas may 20% na diskwento na ko

pero ngayon, mukha pa rin akong estudyante? hanggang ngayon? ibig ba sabihin non hindi ako mukhang credible sa ginagawa ko? na hanggang ngayon hindi pa rin ako mukhang seryoso sa buhay.

hmm… ano sa palagay nyo?

———-

gwapo yung air2100 guy na nagdedeliver dito sa building namin. crush siya ni Lita, at halos lahat ng bading sa building ay aware sa existence ng nasabing delivery man.

kahapon, habang nagchichikahan sa gilid ng building, napalapit siya sa amin (dahil sa pwesto namin may basurahan at tinapon niya dun ang kanyang sprite tin can). isa yong makapigil-hiningang sandali kay Lita, as in nag-freeze siya.

pagka-alis ni air2100 guy biglang inexpress ni Lita ang pagkaloka niya. sabi ng officemate naming si G, “dapat nagkunwari kang nahimatay tas bumagsak ka sa kanya… o kaya sinagi mo tapos, oops. sorry.“

sabi ni K, “or tinanong mo… can you deliver?“

habang patawid, ako, “‘de, para kumpleto dapat… so, how’s your package? can you deliver?”

kung ikaw yung air2100 guy at may nagsabi nun sa’yo (na babae syempre), anong magiging reaksyon mo?

———-

eto nakakaloka.

nung isang lingo umuwi mula Italia ang dati namin officemate na si A. nagchikahan sila ng iba pang ancient one’s sa corridor ng office namin. nung napadaan ako papuntang banyo, naalala nila yung first impression nila sa ‘kin… “akala namin tibo ka.”

ako: : shock: ha?”

O: kasi lagi ka lang naka-shirt tsaka jeans. wala lang, may ganun kang aura.

ako: ganon?

O: oo. nagbago lang yung isip namin nung sinundo ka na ng boyfriend mong gwapo.

lahat: BWAHAHAHAHA!!!

O: babae ka pala.

kinagabihan, naglakad ako papuntang SM. at as usual, bago umakyat ng hagdan pa-bus stop, huminto ako sa bilihan ng yosi. pumwesto ako sa gilid ng hagdan. biglang may dalawang babaeng pumwesto sa may gilid ko, naghahagikgikan. nagsindi ako ng yosi… nagsindi rin yung isa. may dumaang isang tropahan na kilala ata nung dalawang babaeng nasa gilid ko, “o, anong ginagawa nyo diyan?” inangat nung isang babae ang yosi niya para ipakita, at ngumuso na parang tinuturo ako sa bumati sa kanya. nagtawanan sila. medyo naimbyerna na ko.

binaling ko ang tingin sa dust pan na nakasandal sa dingding sa harap ko, pilit kong nilulunod ang malakas na boses ng babae habang nagkukwento. nakakaimbyerna talaga! nakataas ang kilay, tumingin ako sa kanila. tumahimik siya, pero nagulat ako sa itsura nya, dahil pagtingin ko nakangiti siya. nakangiti siya sa ‘kin at tinutuck ang buhok niya sa likod ng tenga.

hala!

ilang minuto pa, ramdam ko na ang classic signs ng pagpapakyut ng babae mula sa kanya. nakakaloka. alam kong iniitsa nya sken ang bawat senyales na ‘yon… alam ko dahil babae ako, at yun ang ginagawa namin ng mga kaibigan ko pag nagpapakyut (nung bata pa kami).

tangina, bat nagpapakyut sa ‘ken ang hitad na ‘to?

yuck!!!

hindi ko na tinapos ang yosi ko. tinapon ko sa dustpan.

kinabukasan, tinanong ko si Lita, “mukha ba talaga akong tibo?”

L: bakit? masyado ka namang affected dun sa sinabi namin kahapon.

ako: hindi yun.

kinwento ko ang insidente.

L: … siguro dahil sa suot mo kahapon. tsaka ang macho mo kasi maglakad.

ako: so dapat mag-aral akong kumendeng?

L: oo tsaka mag-ayos ka kasi.

ako: e nakakatamad e.

kinagabihan ng araw na yon (biyernes) nagka-ayaan kaming uminom. pumunta kami sa penguin, tulad ng nakagawian tamang inom, chicka, lafang lang kami. wala pang tao dahil maaga pa nang dumating kami… prenteng-prente kami sa pagkakatambay. maya-maya may dumating na babae, napatingin kami sa kanya dahil aligaga siya. ‘di matahimik sa isang pwesto, at paikot-ikot sa smoking area. pero hindi naman siya kaingayan kaya deadma. kwentuhan uli kaming magkakaibigan.

after 1 hour siguro, nagpunta ko sa banyo. may tao pa sa loob at pangalawa ako sa pila… so hintay muna kami sa corridor. after 10 minutes, bumukas ang pinto. lumabas ang amoy ng juts kasabay ang pagbungad ng babaeng aligaga, “oh hi! sorry, i didn’t know you guys were waiting.” kebs kami nung sinusundan ko sa pila.

papasok na sana ang nasa-unahan ko sa banyo pero nag-alangang siya. bandang huli naisip niya sigurong naiihi na talaga siya… so matapos ang mga dalawang minuto ng pagtanga sa may pinto naglakad na siya papasok. naisip niya siguro, “bahala na.” lumampas na siya sa door frame, pero ‘di pa man naipapasok ang isa pang paa sa loob ng banyo lumabas uli siya, “umm… excuse me, you left your beer inside.” “o, sorry!” sabi ng babaeng aligaga at kinuha ang beer nya.

sumara na ang pinto ng banyo. nakatayo ako sa harap non… nagfofocus ako sa pagka-pula nito. nag-aayos ng buhok ang babaeng aligaga sa gilid ko. ilang minuto pa, may naramdaman akong titig, napatingin ako sa kanya. “hi! i’m maria.” napangiti akong bahagya… “hi!” iniabot nya sa kin ang kamay niya, so i shook it. “i’m chelot.” “wow! that’s a nice name.” “thanks!”

nagmake-up na siya. ako naman nagfocus na uli sa pinto… awkward moment. hindi ako marunong mag-small talk. iniisip ko, ano naman ang sasabihin ko sa kanya: “may juts ka pa?” hindi naman ako nag-ju-juts; “you come here often?” BWAHAHAHA!!! classic! o “are you with the band?” hmmm… wag na lang. so hindi ko siya kinausap. i just stood there.

awkward.

awkward.

awkward.

after 58 years, natapos siya sa pag-aayos nya. lumabas siya ng corridor. bumagsak ang pinto sa likod niya. lumabas rin maya-maya ang babaeng nasa loob ng banyo… ako na.

pagbalik ko sa mesa, kinwento ko kay L ang nangyari sa may banyo. “ang weird.” maya-maya, ang babaeng aligaga nandun na naman sa smoking area. umupo siya sa katapat naming table, naglotus position, at tumitig sa ‘ken.

tumitig!

nakakatakot.

L: shet!!! grabe yung factor mo.

ako:

L: pero, hindi ka ba nafa-flatter? dapat ma-flatter ka!

ako: ma-flatter ako… because i’m starting to attract other women?!!?

L: oo!

ako: ayoko nga!

L: sige na nga, sasamahan ka na lang namin mag-shopping.

di ba, kaloka? kung ako ikaw, mafa-flatter ka ba?

———–

dahil sa mga pangyayaring yon nung isang lingo, nagpapaka-girl na ko. shet, nakakapagod!

ang hirap intindihin ang ang tok-tok-tok ng takong ng closed shoes habang naglalakad sa madulas na sidewalk, at malakas ang buhos ng ulan. dumadagdag pa dyan ang buhok mo nililipad ng bawat ihip ng hangin. di ka na rin magkandaugaga sa paghawak ng payong, pag-ipit ng bag sa tagiliran habang humihithit ng yosi.

nakakainis rin ang titig ng mga construction workers, ang “good morning ma’am” na galing sa bawat naka-ngising security guard na madadaanan mo, ang sudden burst into “bakit ngayon ka lang…” o “binibini sa aking…” ng iba pang lalaking nakakasalubong mo. ang mga “wit-a-woo” ng mga walang magawa sa lansangan.

ANG HIRAP MAGING BABAE!!! at hindi pa ko kagandahan sa lagay ng yan a, pano pa kaya yung mga magaganda talaga, diba?

at dahil sa sudden change na ito, napagtitripan ka pa… kahapon, binigyan na ko ng mga officemates ko ng bagong pangalan… “ngayon, ikaw na si Girla Lou Belan”

nyeta!

panaginip

minsan lang ako makatanda ng panaginip. siguro dahil minsan lang ako nananaginip (sabi sa facebook, hindi raw ako nananaginip).

nung lunes, natandaan ko ang panaginip ko. hindi ko sigurado kung dahil yun sa nangyari sa akin nung linggo, baka. binisita kasi namin ang tiyo ko sa ospital. teka, ayoko ikwento yun… baka maiyak ako. mabalik tayo sa panaginip ko.

nagsimula ang eksena sa loob ng kwarto ng tiyo ko sa perpetual. nakatayo kami ni Y sa gilid ng kama, nakatingin kaming magkapatid sa kanya. naiiyak ako pero hindi ko pwedeng ipakita kaya umupo ako. napapikit ako.

pagkamulat ng mga mata ko, magkatabi na kaming magkapatid. nasa isang chapel kami. hindi pamilyar ang loob ng chapel, ni hindi ko sigurado kung may krus nga sa harap. alam ko lang na chapel yun dahil sa mahahabang kahoy na bangko, dahil sa mga sandalang may krus sa dulo, dahil sa luhuran sa harapan ko. naisip ko, “dapat magdasal ako.” lumuhod ako, “sana gumaling na si uncle… sana gumaling na si uncle… sana gumaling na siya…” ramdam kong umuugoy-ugoy ako habang paulit-ulit, “sana gumaling na si uncle… sana gumaling na siya…” biglang naramdaman kong may hawak-hawak pala akong booklet. “ano ‘to?”

luhaan na ko nung imulat ko ang mga mata ko para tignan ang laman ng mga kamay. mahigpit ang pagkakahawak ko sa booklet kaya hindi ko agad nakita kung ano nga ‘yon. nang hawakan kong maayos ang booklet, nakita ko nang ayos ang hawak kong passport.

leche ka egay!leche!!!

typhoon Egay’s been in Manila for the past four days now (as far as i know). it started raining last Tuesday, the sky was like a sprinkler system turned on-off-on-off. sometimes it would just drizzle steadily for an hour or two, then winds suddenly swirl everywhere, then nothing. it was partly fine that day, we could still walk the streets of vortexed Rada St.

Wednesday was a different story. i’m from the south of the Metro, and before i left for Makati, it wasn’t raining. there was just a bit of drizzling every now and then. each episode didn’t even last a max of 20 minutes.

i left around 10 am, dropped by Meralco (to fix the ‘meter full of water’ incident), and got to ride the bus to Makati at exactly 12noon. i already called someone from the office to say that i’d get in ‘half day’, because at the back of my head i knew i’d be there by 130pm or quarter to 2 at least. so everything was fine. i caught bus-nap when the bus reached the Susana exit.

after sometime i woke up, and checked at my watch. it said; 1:15. when i looked out the window, i was hoping we’d be near Asia Pacific College, near Magallanes already, but NO!!! guess where we STILL were…

at the Alabang viaduct… on the top most part of it, and the bus wasn’t moving (or maybe it did. an inch every 3minutes).

so i called the office, again, to advice them that i won’t make it that day because of the goddamn, exaggerated traffic. SLEX looked like a sea of cars! those dismayed got off the bus by Nichols, but i couldn’t get off coz i was going home North that day. so i waited…

and waited…

and waited…

looked out the window. scratched my head. measured the length of my hair (coz this is the first time it’s this long). looked at the ceiling. tried to sleep again, and failed. looked out the window. stood to see how heavy-weight the traffic still is. shot ’shut the fuck up!’ glances at the seatmate who chose to stay on the bus but kept complaining.

waited….

and waited…

and waited…

finally, we reached Magallanes. flooded Magallanes, the cause of the paralyzed traffic.

i got off the bus at the Ayala MRT station at 430pm. San pedro to Makati, 4 and a half hours. imagine that! it brought me back to my 1st year college days, when the Skyway was still underconstruction, and i was trapped inside the bus by myself for 3 hours almost everyday.

i headed straight to Valenzuela after getting off that Cher bus (they were headed to Fairview. tsk! should’ve gotten on a Dela Rosa if i knew i wasn’t gonna get in the office). i rode for another 2 hours. that day, my trip was as long as a trip to Baguio. gardonet shet talaga!

last night, in the news, weather advisory says typhoon Egay is now a Super Typhoon. classes were dismissed, but the offices are still business as usual.

i got in 40 minutes late today. jeans drench with rain and flood water up to the knee, umbrella broken, hair disheveled, and cold under a long-sleeved shirt and coat.

i hate this goddamn weather!

yesterday

i…

woke up late

got stuck in a 3 hour traffic on the way to work

got in late, only to find out that the entire ops would only be on ’til 2pm.

found out our meter was confiscated due to “meter full of water”

got so depressed i just slept and slept (without eating dinner or taking a shower when i got home).  i didn’t even mind the others, i just slept and slept and slept…

in the cave.

———-

smoke fills the room.(silence)

“now, what are we supposed to do? i just want to smack him.  i asked him to fix this up while he wasn’t busy, but he still didn’t.”

(“you’ve got mail” message alert tone) he checks his phone.

“who are you talking to?  PLEASE!!! don’t think about doing something stupid.”

he says he knows.

(silence)

(deep breathing)

“no one ever listens.”

(silence)

———-

 

someone promised me yesterday…

but it just turned out to be just another bad day.

it don’t think it’s going to happen.  no.  not in this lifetime.