“My heart, my heart…” –Cel M. (hahaha!)

nung isang linggo pa ko na-LSS neto e;

Happy Together
The Turtles

Imagine me and you, I do
I think about you day and night, it’s only right
To think about the girl you love and hold her tight
So happy together

If I should call you up, invest a dime
And you say you belong to me and ease my mind
Imagine how the world could be, so very fine
So happy together

I can’t see me lovin’ nobody but you
For all my life
When you’re with me, baby the skies’ll be blue
For all my life

Me and you and you and me
No matter how they toss the dice, it has to be
The only one for me is you, and you for me
So happy together

I can’t see me lovin’ nobody but you
For all my life
When you’re with me, baby the skies’ll be blue
For all my life

Me and you and you and me
No matter how they toss the dice, it has to be
The only one for me is you, and you for me
So happy together

Ba-ba-ba-ba ba-ba-ba-ba ba-ba-ba ba-ba-ba-ba
Ba-ba-ba-ba ba-ba-ba-ba ba-ba-ba ba-ba-ba-ba

Me and you and you and me
No matter how they toss the dice, it has to be
The only one for me is you, and you for me
So happy together

So happy together
How is the weather
So happy together
We’re happy together
So happy together
Happy together
So happy together
So happy together (ba-ba-ba-ba ba-ba-ba-ba)

kasi pinapanood sa ‘ken to;

grrr…

pakshet talaga si Wong Kar Wai!  lagi nyang dinudurog ang puso ko. hahahaha!!! as if hindi pa ‘to gutay-gutay enough to actually discard

and OH MY GOD lang talaga si Tony Leung.  waaaah!  halika dito, baby.  akin ka na lang.  hahahahaha!!!

anyway, kung gusto nyo pang madepress, eto pa ang ibang mga nakakasira ng ulong pelikulang pinapanood sa ‘kin ni Ning recently;

the visually-stunning The Science of Sleep.  imagination rules the world!!!  sad lang kasi praningelzi si Stephan.  Mana ako sa kanya, kuning-kuning.  blame it on wild imagination. hahaha!!!

the heart wrenching Dancer in the Dark (ang dahilan daw kung bakit ayaw na umarte ni Bjork. haha!)

and  Eternal Sunshine of the Spotless Mind.

korek.  ngayon ko lang siya napanood, kasi di ko lagi naaabutan sa WOWOW ng buo ‘to dati.  Kung sa iba, more destiny shit ang film na ‘to, for me, it was never ending heartbreaks.

and what broke me to the core is the premise na, “wala.  wala ka nang magagawa.  you can’t just delete that person in your head because, he/she’s already a part of you.”  waaaahhh!!! PAKSHET!

naapektohan ako maigi tamang  nahirapan ako matulog

ayan, naaalala ko na naman.  naiiyak na ako. grr!!!  hahaha!  eto ang aking “Please, just kill me” film

———-

yes.  nirerekomenda ko ang lahat ng films sa taas.  especially for those who, like me, love misery and pain.

hahaha!!!

YAY!

eto ang kantang sumalubong sa umaga ko

mula nang mapadpad ako dito, nawalan ako ng choice sa napapakinggan kong mga kanta (dahil wala akong headphones. oo, hanggang ngayon. haha!).  ayus lang kasi may radyo naman dito sa opis namin (haha. nagbablog pa rin habang nasa opis), at kadalasan, sa English na station naman naka-tune (except kahapon.  tangina. gago tong katrabaho ko. pinagtripan ako.)

anyway, ‘di ako ginago ng opismate ko ngayon, so balik na sa English station yung radyo.  nga pala, limited ang playlist ng English songs ng istasyong pinapakinggan namin, pero ok naman minsan kasi di naman panay pop lang ang pineplay (except some days na gusto ko na lang mabingi dahil sa paulit-ulit na, “halo… halo… halo… heylooooowwwww!!!”  feeling ko pag nakita ko si Beyonce, tatapalan ko na ng packaging tape ang bibig nya).

eto ang kantang sumalubong sa umaga ko.

Greatest View
Silverchair

You’re the analyst
The fungus in my milk
When you want no one
And you got someone
Through the wind
You crawl
And laugh at burning dunes
When no one else will
Ever see

Now that you know why you feel like you do
They’re turning their head whilst they wait
For no one
And finally I know why you feel like letting go

I’m watching you watch
Over me and I’ve got
The greatest view from here
I’m watching you watch
Over me and I’ve got
The greatest view from here

Mistakes don’t mean a thing
If you don’t regret them
So pack your tactic toes for the winter
Chain a waterfall to burned and withered skin
No-one else will ever see

I’m watching you watch
Over me and I’ve got
The greatest view from here
I’m watching you watch
Over me and I’ve got
The greatest view from here

Now that you know why you feel like you do
They’re turning their head whilst they wait
For no one
And finally I know why I feel like you’re letting go

I’m watching you watch
Over me and I’ve got
The greatest view from here
I’m watching you watch
Over me and I’ve got
The greatest view from here
The greatest view from here
The greatest view

nakakakilig lang ang boses ni Daniel Johns.

kung di mo kilala si Daniel Johns, eto, pakilala ko sya sa’yo…

shet.

hahaha!

basang-basa

kahapon, andami kong deadline kasi kinekenkoy ako ni shrimp.  ayoko nang ikwento kung sino si shrimp kasi hindi siya worth ng higit sa dalawang sentence dito sa dLr.  so anyway, maghapon akong nagtatry na gumawa ng paraan para ayusin yung mga ginawa ko nung nakaraang araw, kaso may isang bagay na ayaw mabura sa sentro ng kukote ko.

ganito yan, nung isang araw kasi (o nung isang linggo ba yun), napadpad ako sa isang blog.  hindi ko kilala ang may-ari nito.  basta, kilala siya ng kilala ng kilala ng kilala ko pero hindi ko siya kilala.  nagulat ako sa laman ng isinulat niya.  ang galing, e… alam mo yun!

ba’t magaling?  kasi, sinasabi niya dun sa kausap niya na, “Oh my god, ikaw yun!!! ikaw na nga!  ikaw na ang tinadhanang tao na sasambahin ko forever!  tama ako… sabi ko na nga ba! pakingshet sa earth!!!  unang pagkakataon pa lang na narinig ko ang pangalan mo, na nasulyapan ko ang litrato mo dito sa internet, na makita ko ang laman ng puso mo sa isang entry mo, alam ko na.  grabe boy, mahal kita, alam mo yun!  mahal kita!!!” pero hindi niya yun sinabi nang tuluyan.  sinabi niya yun in such a way na hindi mo mahahalata kung tanga ka or nagpepretend ka na hindi mo na-gets.  nagalingan ako sa kanya kasi ang tapang niya!  nadulas ako sa wetness.

wetness?!!?

wetness!

wetness!!!

ano kamo? san nanggaling yun?

yun kasi ang pinakaswak na paglalarawan sa nabasa ko.  isang entry na basang-basa.  nakabasa ka na ba ng ganun?  yung kitang-kita at ramdam mo ang pagkabasa ng

monitor

kasi habang sinusulat ng writer yung sinulat niya, nabasa niya yung virtual paper sa sobrang… awe(?)

inisip ko nun, bat hindi ko kayang gawin yun?  bat hindi ko kayang tuluyang ipagsigawan sa buong mundo na kaya kong maging kiss-ass para sa isang tao.  na wala akong pakialam maski sabihin ng buong blog community na too-toot ako!

pero agad ko ring naisip, “e, sino ba naman kasi talaga yun taong kinababaliwan nito?”

siguro malala ang impeksyong nakuha nang batang nagsulat nun.

basta ako, kakanta na lang neto;

I was staring at the sky, just looking for a star
To pray on, or wish on, or something like that
I was having a sweet fix of a daydream of a boy
Whose reality I knew, was a hopeless to be had
But then the dove of hope began its downward slope
And I believed for a moment that, that my chances
Were approaching to be grabbed
But as it came down near, so did a weary tear
I thought it was a bird, but it was just a paper bag
Hunger hurts, and I want him so bad, oh it kills
‘Cause I know I’m a mess he don’t wanna clean up
I got to fold ’cause these hands are too shaky to hold
Hunger hurts, but starving works, when it costs too much to love
And I went crazy again today, looking for a strand to climb
Looking for a little hope
Baby said he couldn’t stay, wouldn’t put his lips to mine,
And a fail to kiss is a fail to cope
I said, ‘Honey, I don’t feel so good, don’t feel justified
Come on put a little love here in my void,’ he said
‘It’s all in your head,’ and I said, ‘So’s everything’
But he didn’t get it I thought he was a man
But he was just a little boy
Hunger hurts, and I want him so bad, oh it kills
‘Cause I know I’m a mess he don’t wanna clean up
I got to fold ’cause these hands are too shaky to hold
Hunger hurts, but starving works, when it costs too much to love
Hunger hurts, and I want him so bad, oh it kills
‘Cause I know I’m a mess he don’t wanna clean up
I got to fold ’cause these hands are too shaky to hold
Hunger hurts, but starving works, when it costs too much to love.

-paperbag
fiona apple

ayun lang. hehe.

finally

noong isang araw, kumain akong mag-isa sa may hawker malapit sa office namin.  sobrang toxic kasi ni tin noon at napagdesisyunan niyang hindi siya kakain ng tanghalian.

pagdating ko dun sa hawker, marami nang tao.  hindi na ako nagsave ng puwesto kasi naisip ko, mag-isa lang naman ako at madali nang maki-,”is this seat available,” sa mga tumpok, kaya pumila na ako sa bilihan ng ramen.  pagkabili ko, may isang bakanteng mesa na naghihintay sa ‘kin.  “panalo!  makakain ako nang matiwasay,” sabi ko sa sarili ko.  sanay kasi akong kumain mag-isa.  maliit pa lang ako ginagawa ko na yun.  nun nga kasing elementary ako wala akong friends (na-kwento ko na ba ‘to dati?).  kuntento na ako na maglakad mag-isa papunta sa canteen, bumili ng ham and cheese flying saucer sandwich at strawberry shake at kainin yun habang naglalakad pabalik ng classroom araw-araw.  tas pagdating ko sa classroom maglilinis ako kasi wala akong magawa, maski hindi ako ‘cleaners’ para sa araw na yun.  pero anyway, ibang kwento na yun.

mabalik tayo sa pagkain mag-isa.  may mga tao kasi na takot kumain mag-isa, i have nothing againts them.  may nagsabi kasi sa akin na pag mag-isa daw kasi siyang kumakain, nako-conscious siya.  parang tinitignan siya ng lahat ng nakapaligid sa kanya tas iniisip daw ng mga yun na, “bakit kaya mag-isa siya kumain? kawawa naman siya.”  (teka, si rachel green ata ang nagsabi nun sa friends).  feeling ko, kaya kaya kong kumain mag-isa ay dahil wala akong pakialam kung may nakatingin sa akin o wala habang sinesavor ko ang kung ano mang kinakain ko, kasi may mata rin naman ako para tignan sila.  at ‘yun nga, nung isang araw napagtanto ko na ayun ‘yun.  kaya ko kayang kumain mag-isa (o mag-isang gawin ang kung ano man maski kailan ko gusto) ay dahil yun ang ginagawa ko.  inaaliw ko ang sarili ko sa pagtingin sa iba, sa mga nangyayari sa paligid ko.

nung kumain akong mag-isa sa hawker, isang nakakatuwang bagay ang nakita ko.  diba nga kasi sobrang diverse ang kultura dito.  iba-iba talaga ang lahing makakadaupang palad mo araw-araw.  nung araw na yun, sa kalagitnaan ng pagkain ko ng ramen, may nakishare sa akin ng table.  tatlong babaeng chinese-singaporean.  pagkabili nila ng pagkain, nakita kong hindi chopsticks ang tangan ng dalawa sa kanila para sa pagkain, kundi kubiertos.

nakakatuwa silang panooring gumamit ng kubiertos kasi hindi sila sanay.  naisip ko nun, “ano kaya ang itsura ko ngayong chopsticks ang gamit ko?”  siyempre, marunong ako gumamit, pero hindi ako bihasa/sanay sa paggamit nun, kasi hindi naman ako lumaking ‘yun at ‘yun ang ginagamit sa pagkain araw-araw.  yung isa naman sa kanila na chopsticks ang gamit, bago pa isubo ang noodles niya, inilalagay muna sa panandok ng sabaw (actually, marami akong nakitang ‘yun ang ginagawa).  tinanong ko yung officemate ko kung bakit ganun (kasi diba tayo deretso na sa bibig), parang etiquette daw pala yun pag sa labas sila kumakain.

dahil dun, naisip ko, lahat pala ng tao dito ay nag-aadjust din lang .  maski yung mga taga dito nang talaga. kasi, kailangan din nilang makipagsabayan sa ibang lahing bagong salta.  kailangan din nilang pag-aralan ang kulturang dala naming mga dayuhan.

nakakatuwa.  hindi ako nag-iisa.

———-

kagabi, magkakasama kami sa orchard (ang tagpuan ng mga pinoy) ni tin at carlo.  pagkakain, naglakad kami papuntang somerset para mag-isang round.  so siyempre pag may beer, may kwentuhan.  sa pinapasukan namin ni tin na opisina ngayon nanggaling si ning kaya alam niya ang nangyayari dun.  nung malapit na kaming umuwi, tinanong niya kami, “so kumusta naman kayo dito, i mean, yung buhay ninyo sa labas ng opisina?” at “nagsisisi ba kayo sa pagpunta nyo rito?”

isang buwan na ‘ko dito ngayon.  si tin, isa’t kalahati.  “hindi naman… “

sabi ni ning, talagang ganun lang sa simula kasi andami ngang pagbabago.  maski saan naman siguro ganun.

buti na nga lang at may internet na ngayon, di katulad dati.  ngayon, pag nag-online ka, makakausap mo na’ng lahat ang mga naiwan mong mahal sa buhay kaya keri na talaga maski malayo.

napunta rin kami sa usapan nang kung ano ang naidudulot ng pagpunta rito o pangingibang bayan in general;  para sa iba, para matuto sa buhay; para naman sa iba, para hanapin ang mga sarili nila;  para sa akin, ito ang bagong simula.

———-

sa tren pauwi kagabi, nagsimulang mag-loop ang kantang ito sa isip ko;

Here is a song from the wrong side of town
Where I’m bound to the ground by the loneliest sound
And it pounds from within and is pinning me down

Here is a page from the emptiest stage
A cage or the heaviest cross ever made
A gauge of the deadliest trap ever laid

And I thank you for bringing me here
For showing me home
For singing these tears
Finally I’ve found that I belong here

The heat and the sickliest sweet smelling sheets
That cling to the backs of my knees and my feet
Well I’m drowning in time to a desperate beat

And I thank you for bringing me here
For showing me home
For singing these tears
Finally I’ve found that I belong

Feels like home
I should have known
From my first breath

God send the only true friend I call mine
Pretend that I’ll make amends the next time
Befriend the glorious end of the line

And I thank you for bringing me here
For showing me home
For singing these tears
Finally I’ve found that I belong here

-Home
Depeche Mode

artapre

FILM

siguro, marami na sa inyo ang nakapanood nito,

ako, nitong nakaraang weekend lang. buti pinahiram sa ‘kin ni chelly.

ang galing-galing!!!

yung storya, umikot sa unusual friendship ng isang street performer at immigrant na musician din. unusual kasi alam naman natin na gusto nila ang isa’t isa pero dahil may something pa sila sa mga ex nila ang nangyari parang inudyukan pa nila ang isa’t isa na makipagbalikan sa mga yun… at nangyari ang lahat nang yan habang gumagawa sila ng music.

yon. kung di mo ma-gets, ayos lang kasi di talaga ako marunong gumawa ng review ng kung anu-ano. basta ang galing ng pagkagawa!!! it’s very raw. akala nga daw ng mga utao docu yung film at hindi fiction.

at dahil isa ‘tong modern musical, astig ang soundtrack:D (yun e para sa ‘kin dahil mahilig ako sa mga tipo ng kantang featured) most of the songs, singer-songwriter ang genre, so kung trip mo rin yun, bumili ka na ng DVD dahil panalo talaga!!! may special feature pa yung cd na pwede mong paulit-ulitin yung scene ng song na gusto mo:D BWAHAHAHAHA!!!

———-

MUSIC

eto ang mga pinaulit-ulit ko (hehe)

at eto…

———-

GUERILLA (?)

mahilig ako sa street signs na may ang double meaning (o pwede nating gawan ng isa pang kahulugan).

nung nagpunta kami ng HK, nakita ko ‘to… tinuro ko kina chelly. buti nakunan ni nelo ng picture (kasi tinatamad ako magkuha non… hahaha!!! walang kwentang byahera)

sabi nila, baka kasi daw nangangagat yung vehicles pero ang una ko talagang naisip nung nakita ko yan pa-environmental chu.

tama e diba, beware of vehicles, kasi oo, pinapagaan nyan ang buhay nyo ngayon pero potah, papatayin ka nyan ‘di lumaon.

hmmm… cherious!

———-

dapat may isang pang Guerilla (?) art dito pati series ng BATYA art. pero hindi ko makukumpleto ang entry na ‘to sa ngayon. bakit? BAKIT!?!?

dahil…

WALANG KWENTA ANG SMART!!!

WALA WALA WALA WALA WALA!!!

hindi ako makapagsend ng MMS sa email ko, kaya pakingshet!!!

nakakainis!!!

tsaka ko na lang ipopost yung ibang chuva ko pag ‘di na bullshit ang service nila…

grrr!!!

these sony bravia ads made my day :D

shinare ni lighty sa ‘kin to kanina. nakakatuwa!

the whale made me go “woah!”

eto pa isa…

HUWAW DIBA!!! nakakaiyak.

ang astig nila, kasi hindi nila inisip yung gastos basta ma-execute ang idea.

NAKAKALOKA!

i mourn with all the other girls

i haven’t been watching TV lately, because i don’t feel like it (i’m in film mode now). but there’s one show i watch out for once a week – American Idol. why?

Michael Johns! ano/sino pa ba?

but he got voted off last night

shet!!!

so, hindi na talaga ko manonood ng TV ngayon

apart from that “light my fire” performance, here’s another great one from the man who gets you dreaming of becoming the mic/mic stand

hopelist

light shared this vid with me a few months ago…

ang ganda no!

last month, we searched for the song itself… ang lungkot-lungkot pala niya.  you can listen to the track here.

here’s the lyrics (taken from lyricsmania.com)

Hopelist by What Made Milwaukee Famous

I hope if I happen to go,
That everything goes the way that you planned it.
I know when I’m not around,
It’ll probably seem a little less panicked.
If they said that I could stick around,
Be by your side and pull you down.
I am afraid I’d make a choice that neither of us could take down again.

I didn’t ever want,
I never thought I’d be,
In a situation that defies contingency.
I didn’t ever need,
I never thought I’d see,
The day when I would share the straits of codependency.
Whoever said if you want to play the game,
You’ve got to pay the price gave sage advice.

I hope,
That maybe you know.
That you’re not alone in feeling defenseless.
You know,
when I’m not around.
It’ll probably seem a little less senseless.
But if we could try,
To entertain,
The reasons why
We feel the same.
I am afraid we’d make a choice,
That neither of us could take down.

i love her voice :)

yael naim’s version of (britney spears’) toxic

ano boi!

check out yael’s site and listen to her originals.