sige auntie, tell me your story

mula nang matuto akong magbus dito, hindi na ko nagtren.  nagtetren na lang ako kapag kailangan kong magpaload ng ezlink (ezlink yung card na ginagamit para sa pamasahe.  wala kasing kundoktor na nangongolekta ng bayad dito. tinatap lang ang ezlink card tuwing sasakay at bababa ng bus/tuwing papasok o lalabas ng train station).  minsan nga, dumadaan na lang ako ng stasyon pero bumabalik ako sa kalye para magbus pa rin, kasi bus din naman ang sasakyan papunta sa mismong ibaba ng flat namin. isa pa, maskumportable talagang magbus kasi nakakaupo ako.  kaya ngayon, medyo mahaba-haba pa rin ang biyahe ko papunta’t pauwi mula sa opisina.

madalas, may mga kumakausap sa akin sa bus.  madalas, matatandang babae ang mga kumakausap sa ‘kin sa bus (kasi hindi rin naman ako makikipag-usap sa matatandang lalaki o maski anong edad na lalaki in general dahil nauuwi lang sa pagkakaharass ko ang ganon.  oo, madalas akong ma-bastos. putangina nilang lahat. haha!)  hindi ko alam kung bakit laging may biglang chumichika sa akin.  halos araw-araw ganon.  seryoso.

siguro dahil kapag may nakatinginan ako, nginingitian ko.  hindi ako nagpapakyut, ha.  aminado kasi akong mukha akong kupal/antipatika/witch atbp., kaya para naman hindi matakot sa akin ang mga manang o bata (oo rin, mahilig ako sa bata), nginingitian ko sila kapag nakakatinginan ko.  sabi naman ni ning, kaya daw ganon kasi ang aura ko daw ay magaan.  kasi daw “kindred spirit” ako (hahaha! hippie galore!)  ewan ko, pero siguro nga mukha akong mabait or something (OR SOMETHING?!!).

kaninang umaga, sa itaas na bahagi ako ng 197 na double decker nakaupo.  tahimik ang biyahe ko habang binabaybay ng bus ang Victoria Ave., kasi paglampas ng Bugis kaunti na lang ang sakay ng bus service na yun.  pero pagdating sa Lavander, may umakyat na matandang babae.

nagulat ako noong umupo siya sa katapat kong upuan kasi pabagsak siyang umupo.  may sinabi siya in Chinese, at dahil hindi ko naman naintindihan ngumiti na lang ako.  maya-maya kinausap niya ko, at dahil nag-i-instik pa rin siya, kako, “sorry, but i don’t understand.”  ngumiti siya at tumahimik.

maya-maya uli, kinausap na naman niya ko.  ngumiti ako at muling sinabi na hindi ko siya naiintindihan, tumigil uli siya, pero siguro may urge talaga siyang magkwento kasi ilang segundo lang ang nakalipas kinausap na naman niya ‘ko.  hindi na siya tumigil.  nakangiti siya so alam kong hindi siya galit, o hindi niya ko pinapagalitan, minumura o kung ano man (minsan kasi may mga matatandang ganon.  namamagalit nang wala lang) so dahil mukhang masaya naman ang sinasabi niya ngumiti na lang ako.

pinipilit kong intindihin ang sinasabi niya sa pamamagitan ng mga mata niya, ng itinuturo ng kamay niya, ng tono ng sinasabi niya.  nung simula, itinapat niya ang palad niya sa dibdib niya.  siguro sinasabi niya, “ok lang na hindi mo naiintindihan ang sinasabi ko.  hayaan mo lang akong ilabas ang nasa dibdib ko.”  maya-maya kumanta siya.  hindi ko napigilang mapangiti lalo.  habang kumakanta winawasiwas pa niya ang kamay na kanina niyang itinapat sa kanyang dibdib.  sunod, itinuro niya ang mga gusaling nadaan namin.  bahagya kong nahuli ang salitang “Geylang”. nasa may Geylang na nga kami ng mga yun.  siguro ikinikwento niya kung paano siyang nagpaalam sa anak o apo niya para magpunta ng Geylang.  tapos itinuro niya ang bag at sapatos niya.  baka bago ang mga yun.  o sa areang iyon niya nabili ang mga yon.  ngiti lang ako ng ngiti habang nagkukwento siya.  maya-maya, itinuro niya ang bibig ko tas may sinabi siya tas biglang humalakhak.  sabi siguro niya, “bakit ngumingiti ka lang.  dapat tumawa ka ng ganito, hahaha!”  nahiya naman akong tumawa.  hindi ko kasi alam kung paano tutugon.  mamaya hindi pala yun ang ibig niyang sabihin diba.

mga 15 minutes mula nang sumakay si auntie, huminto na ang bus isang stop bago ang bababaan ko.  pinindot ko na ang buzzer.  nginitian ko si auntie na huminto naman sa pagkukwento’t ngumiti rin.  “auntie, i’ll go ahead, ah” kako.  may sinabi siya at muli nasa may dibdib niya ang kanyang kamay.  tumatango-tango siya habang naglalakad ako papunta sa hagdan pababa.

sana nga gumaang ang pakiramdam niya, kung iyon nga yung sinabi niyang dahilan ng pagkukwento niya nung una.  sana rin, hindi ako masyadong nagmukhang tanga sa aleng nasa may likuran namin (na hindi man lang nagbother na magtranslate maski narinig naman niyang ilang ulit akong nagsabi “i don’t understand!” haha!) hay…

kebla.

bahhhh…be-bi…bo-buuuuuuuu

maraming nag-react sa huli kong pinost (oo, hindi lang ikaw)

sa totoo lang, wala akong intensyon na magshow-off tungkol sa kung ano mang kaya kong gawin o kung ano pa. hindi ko naiintindihan kung bat may mga taong nag-react ng ganon. higit sa lahat, kung paano ko nagawang hayaan na mapalibutan ako ng mga taong ganon.

di rin ako nanghihingi ng recognition o pagkamangha mula sa mga kakilala (kung meron man). wala, gusto ko lang i-post.

mahirap bang intindihin yon? di ba’t marami rin namang nagpo-post ng kung anong anik-anik na gawa nila? sila lang ba ang may karapatang gumawa non… siguro ako rin naman may karapatang ‘magsalsal’ sa paraang gusto ko. tama?

tama!

———-

nung kailan, papunta sa office, may nakatabi akong lalaki. di naman siya mataba, di rin siya matatawag na malaking lalaki, ang problema, siguro iyon ang tingin niya sa sarili niya, kaya kung maka-upo siya kala mo siya lang ang nagbayad ng pamasahe.

dahil maaga pa’t ayaw kong sirain ang simula ng araw ko binale wala ko ang fact na sinisiksik na niya ko sa pwesto ko sa gilid ng bintana. hayun, ang katabi ko naka-slouch at di lang yon, imprenteng-imprente rin siya sa pagkaka-de-quatro. maya-maya gumalaw siya, akala ko napansin niya nang nasisiksik niya na ko kaya aayos na siya ng upo, but NO!!! lalo lang siyang nagpakabalahura sa pagkakaupo niya.

ilang minuto ang lumipas, nagsimula nang sumakit ang balikat ko (nangyayari yan pag siksik na siksik ka sa pwesto mo. kung ayaw nyo maniwala, try nyo. HAHA!). tinignan ko siya at malumanay (ulit, MALUMANAY) kong sinabi, “kuya, pwede ka umurong konti? nasisiksik na kasi ako e.”

umupo siya ng tuwid at bahagyang umurong sa kabilang gilid ng upuan. ‘thank you’. muli kong binaling ang atensyon sa SLEX. hay… ang sarap sumandal, pero di pa man ako nakakahinga ng malalalim at nakakapag-’relax’ sa na-regain kong pwesto biglang nagtatalak si “kuya”. derederecho… talak siya ng talak. at dahil biglang uminit ang ulo ko, gibberish na ang nagreregister sa kukote ko. paulit-ulit lang na lumilitaw sa isip ko ang eksenang hinahambalos ko siya ng payong. tapos pilit kong binabasag ang lalagyan ng salamin ko (hard leather case) sa mukha ng nasabing ulupong. ang sarap siguro nun!

tinignan ko lang siyang saglit (at inirapan siyempre). hindi ako nagsalita. talak pa rin siya ng talak. maya-maya tinitigan na siya ng ilang pasahero ng bus, ang mga mata nila nakaluwa na sa pagka-irita sa kanya. ayun, tumahimik rin si ‘kuya’.

noon ko naisip na masmasaya palang gawin yun. bukod sa di ka nasaktan o na-highblood ng husto, masmasayang hayaan ang ibang taong maghurumentado (at pinagmumukhang hangal ang mga sarili nila. HANGGAAALLLLL!!!). may mga tao kasi talagang hindi na dapat pang patulan. mas nararapat sa kanila ang pinagmumukha na lang tanga… hanggang sa mapagtanto nila ang pagka-imature nila

———-

masarap magsulat, pero minsan masmasaya ring magpakatamad at manood lang nang manood ng pelikula maghapon, magdamag… araw-araw!

bumili ng DVD player ang kapatid ko saya e!

———-

kapag may dumating kang pera na hindi mo ine-expect anong gagawin mo?

ako…

SPLURGE!!!

hahaha!

retail therapy works!
totoo pala yun, kala ko imbento lang ni D

———-

kamusta nga pala?

———-

nung isang gabi may nagtext sa ‘kin. kailangan niya ng tulong… may pinapasulat. may bayad.

nakakatuwa at meron pa palang nagtitiwala sa ‘kin

———-

o, may babanat na naman diyan. hahaha!

fine. mayabang ako!!! :p hee-hee! sa bagay, lahat naman tayo mayabang.

———-

hindi ko alam kung bakit (dahil di naman ako henyo. pero kung may explanation kayo go!)… tulad ng sa Concerto for 2 mandolins ni Vivaldi, naiiyak ako sa Clair de Lune.

———-

yun lang.

bow.

leche ka egay!leche!!!

typhoon Egay’s been in Manila for the past four days now (as far as i know). it started raining last Tuesday, the sky was like a sprinkler system turned on-off-on-off. sometimes it would just drizzle steadily for an hour or two, then winds suddenly swirl everywhere, then nothing. it was partly fine that day, we could still walk the streets of vortexed Rada St.

Wednesday was a different story. i’m from the south of the Metro, and before i left for Makati, it wasn’t raining. there was just a bit of drizzling every now and then. each episode didn’t even last a max of 20 minutes.

i left around 10 am, dropped by Meralco (to fix the ‘meter full of water’ incident), and got to ride the bus to Makati at exactly 12noon. i already called someone from the office to say that i’d get in ‘half day’, because at the back of my head i knew i’d be there by 130pm or quarter to 2 at least. so everything was fine. i caught bus-nap when the bus reached the Susana exit.

after sometime i woke up, and checked at my watch. it said; 1:15. when i looked out the window, i was hoping we’d be near Asia Pacific College, near Magallanes already, but NO!!! guess where we STILL were…

at the Alabang viaduct… on the top most part of it, and the bus wasn’t moving (or maybe it did. an inch every 3minutes).

so i called the office, again, to advice them that i won’t make it that day because of the goddamn, exaggerated traffic. SLEX looked like a sea of cars! those dismayed got off the bus by Nichols, but i couldn’t get off coz i was going home North that day. so i waited…

and waited…

and waited…

looked out the window. scratched my head. measured the length of my hair (coz this is the first time it’s this long). looked at the ceiling. tried to sleep again, and failed. looked out the window. stood to see how heavy-weight the traffic still is. shot ’shut the fuck up!’ glances at the seatmate who chose to stay on the bus but kept complaining.

waited….

and waited…

and waited…

finally, we reached Magallanes. flooded Magallanes, the cause of the paralyzed traffic.

i got off the bus at the Ayala MRT station at 430pm. San pedro to Makati, 4 and a half hours. imagine that! it brought me back to my 1st year college days, when the Skyway was still underconstruction, and i was trapped inside the bus by myself for 3 hours almost everyday.

i headed straight to Valenzuela after getting off that Cher bus (they were headed to Fairview. tsk! should’ve gotten on a Dela Rosa if i knew i wasn’t gonna get in the office). i rode for another 2 hours. that day, my trip was as long as a trip to Baguio. gardonet shet talaga!

last night, in the news, weather advisory says typhoon Egay is now a Super Typhoon. classes were dismissed, but the offices are still business as usual.

i got in 40 minutes late today. jeans drench with rain and flood water up to the knee, umbrella broken, hair disheveled, and cold under a long-sleeved shirt and coat.

i hate this goddamn weather!

tsk manong!tsk!

i hate the smell of hair.

yes… the smell of hair unwashed; oily, sticky, just plain Eekkk! kind of smell.

i rode an ordinary bus to work today, because i woke up late. i was supposed to wake up at 6:30, but i turned-off the alarm and didn’t get up and woke up at 8am instead. i had to be in the office at 9am.

so i had to take the ordinary bus to get to work faster. i’m not sure if my theory is correct, but it seems that ordinary fare buses get you to where you need to be faster. way faster than air-conditioned buses.

they use the skyway, have e-passes, and are driven by wicked drivers who can pass through even the tiniest crevice in the traffic (sometimes you even want to commend them for their magical singit-driving skills, “wow! ang galing ni manong driver a”). ordinary fare buses bully every other vehicle in the highways… sedans, SUV’s, jeepneys, motorcycles, air-conditioned buses, and other ordinary buses. They’re the kings of the road!

earlier, my travel time was reduced to 40 minutes… i got in late, but only 20 minutes late instead of 90. and i ought it to the ordinary fare bus ride. if i could just ride ordinary every morning…

-

but then i’d have to sit beside manongs who smell of hair

makulay ang buhay!!!

nasa bus ako nung una kong marinig ‘tong ad na ‘to (actually, ngayon ko lang napanood…salamat sa YouTube) at pramis! nagtayuan ang mga balahibo ko sa batok–walang stir!

at huwag ka…ang batang katabi ko, sinaliwan ‘to ng sayaw.
PANALO!!!

sa creative team ng gumawa ng campaign na ‘to… IDOL KO KAYO!!!

p.s.

salamat kay gino for singing the song sa ’twing nasa bus kme…miski parang hindi ganon ang effect napa-abang ako ng todo.

I feel so goddam old!

For the past 3 months now, I’ve been having trouble catching bus-nap (the bestest ever travel companion in the whole world…). My travel time lasts 1 to 2 hours and that’s a lot when you have no one to talk to, or nothing to read. I’ve gotten tired of watching channel 7 telenovelas and looking at the all too familiar billboards too, so every ride has become a long and winding procession to home sweet home.

When I was younger, I had this routine with bus-nap (I started riding the bus on a daily basis when I got to college). He’d let me sleep althroughout SLEX; meaning, we meet up when the bus reaches Susana Heights, so I automatically shut down and upon reaching Buendia or Magallanes, he gives me a tap on the shoulder and I would re-start. With bus-nap I re-charged before I get-off the bus. 2 hours sleep is a great deal of time for dreaming or relaxing before/after a whole day of work-work-work and tension and pressure and ‘just kill me’ boredom with school and office routine.

But now, that sweet little affair with bus-nap seems to be over. I blame it on ever annoying backache… whenever I’m about to catch-up with bus-nap, he tugs me by my lower back and I’m jolted with the searing pain. It drives me crazy!!! No matter how I sit (straight, slouched, side ways) and even if I exaggeratedly lean on the headrest or the window… I just can sleep! I know some seatmates may be irritated with my sudden squirming and think “ang ligalig naman ng babaeng ‘to.” I’m sorry, its not completely my fault, and “do I look like I’m enjoying it?!!?”

I hate it when I only start to fall asleep peaceful by Sucat exit (this would be on the way home. Sometimes I even just start to feel sleepy when we get to Susana Heights) coz I’d be so drowsy by the time we reach the Muntinlupa-San Pedro boundary whenever that happens.

And because I’m in for another toxic week at work… I’m calling on my ever tender and loving friend; “Oh bus nap, please come back to me!!! I really-really need you now”. And you backache! “I hate you!!! If I could just condemn you to hell… can’t you just leave me alone for now and just come back in 10-20 years? I don’t like you, I’m too young for you, you lousy sonauva…”