“My heart, my heart…” –Cel M. (hahaha!)

nung isang linggo pa ko na-LSS neto e;

Happy Together
The Turtles

Imagine me and you, I do
I think about you day and night, it’s only right
To think about the girl you love and hold her tight
So happy together

If I should call you up, invest a dime
And you say you belong to me and ease my mind
Imagine how the world could be, so very fine
So happy together

I can’t see me lovin’ nobody but you
For all my life
When you’re with me, baby the skies’ll be blue
For all my life

Me and you and you and me
No matter how they toss the dice, it has to be
The only one for me is you, and you for me
So happy together

I can’t see me lovin’ nobody but you
For all my life
When you’re with me, baby the skies’ll be blue
For all my life

Me and you and you and me
No matter how they toss the dice, it has to be
The only one for me is you, and you for me
So happy together

Ba-ba-ba-ba ba-ba-ba-ba ba-ba-ba ba-ba-ba-ba
Ba-ba-ba-ba ba-ba-ba-ba ba-ba-ba ba-ba-ba-ba

Me and you and you and me
No matter how they toss the dice, it has to be
The only one for me is you, and you for me
So happy together

So happy together
How is the weather
So happy together
We’re happy together
So happy together
Happy together
So happy together
So happy together (ba-ba-ba-ba ba-ba-ba-ba)

kasi pinapanood sa ‘ken to;

grrr…

pakshet talaga si Wong Kar Wai!  lagi nyang dinudurog ang puso ko. hahahaha!!! as if hindi pa ‘to gutay-gutay enough to actually discard

and OH MY GOD lang talaga si Tony Leung.  waaaah!  halika dito, baby.  akin ka na lang.  hahahahaha!!!

anyway, kung gusto nyo pang madepress, eto pa ang ibang mga nakakasira ng ulong pelikulang pinapanood sa ‘kin ni Ning recently;

the visually-stunning The Science of Sleep.  imagination rules the world!!!  sad lang kasi praningelzi si Stephan.  Mana ako sa kanya, kuning-kuning.  blame it on wild imagination. hahaha!!!

the heart wrenching Dancer in the Dark (ang dahilan daw kung bakit ayaw na umarte ni Bjork. haha!)

and  Eternal Sunshine of the Spotless Mind.

korek.  ngayon ko lang siya napanood, kasi di ko lagi naaabutan sa WOWOW ng buo ‘to dati.  Kung sa iba, more destiny shit ang film na ‘to, for me, it was never ending heartbreaks.

and what broke me to the core is the premise na, “wala.  wala ka nang magagawa.  you can’t just delete that person in your head because, he/she’s already a part of you.”  waaaahhh!!! PAKSHET!

naapektohan ako maigi tamang  nahirapan ako matulog

ayan, naaalala ko na naman.  naiiyak na ako. grr!!!  hahaha!  eto ang aking “Please, just kill me” film

———-

yes.  nirerekomenda ko ang lahat ng films sa taas.  especially for those who, like me, love misery and pain.

hahaha!!!

YAY!

gloves

i woke up from a dream the other day remembering every detail so clear.  i was trying on gloves with my niece which is weird, because i live in the tropics where there would never be a need to wear them.

anyway, i was trying on these beautifully knitted blue gloves with little white polka dots, and what made them interesting is that the clasps weren’t at the wrists.  they were at the base of the thumb, between the thumb and index finger.  so the gloves didn’t cover the entire hand, just most of it, like when another hand does when you hold hands with someone.  it’s like a part of a costume really, and although i don’t know what outfit to wear it with i really wanted a pair.  tirelessly, i tried one pair after another searching for the perfect fit.

weird.

that’s how dreams usually are.  especially when one scene jumps to another, and they don’t really make sense at all.  but then after a while, i figured, it does make sense.  because before this scene, i was trying to hold your hand.

blenddddd… blendddd… blenddd….

for the past few weeks i’ve been imagining insects.

sa may Raffles Hotel nung Friday akala ko may ipis/moth sa ulo ko, so nagmukha akong timang nung bigla kong pinagpag nang nakayuko yung ulo ko tas wala naman.  tas napatayo ako after a few minutes kasi kala ko nasa paa ko na yung insekto, pero matapos magstomp-stomp, wala naman. crap.

nung Saturday night naman, parang may lamok sa paanan ko, sa ilalim ng kumot.  kinakamot ko na nga yung binti ko kasi feeling ko may mga kagat na ko.  pero wala akong mga pantal at nung binuksan ko yung side table lamp wala naman.  tsaka imposible yun, kasi paano magkakalamok sa 18th floor, aber?  saan sila manggagaling?  tsaka lagi namang malinis ang hawlalu namin.

schizophrenia is that you?

minsan din, akala ko may gumagapang na something sa binti ko, pero siguro  developing varicose veins lang yun. haha!

lekat na mga insekto yan. invisible?!!

blend.

———-

ang lakas ng ulan  at wala na naman akong ginagawa.

inaantok na ko.  kailangan kong maging creative asap!

kailangan kong mag-imbento ng task!!!  hahahahaha.

pagpapanggap.

blend.

———-

i’m trying to be positive.

mula ngayon, ang iisipin ko na lang ay puro positive.

sweldo na sa isang araw

maaga akong makakauwi pag hindi naglitanya si ginoong baba mamaya

may mga naipadala akong bagong applications kanina

may tatawag/mag-e-email na sa ‘king matino, panalo at bonggang-bonggang kumpanya bukas ng umaga. wee!  bonggang-bongga!!!

for the past few weeks, maraming nagsasabi sa ‘kin na subukang maniwala sa law of attraction.

law of attraction is they key daw.

tutal, nasisiraan na naman ata ako ng ulo (remember the first part of this entry), why not try it.

law of attraction is they key! wee!!! wee!!!

———-

ba’t ako positive, positive, positive?

dahil may nakita akong chameleon kaninang umaga!

wee!!!

it’s a sign

ang saya.

———-

at hindi malabo yun.

kasi, kinantahan ako ng chameleon kanina.  sabi niya, “pagmasdan mo lang ako.  tignan mo, tignan mo.  tignan mo kung paano ‘tong ginagawa ko, tignan mo!!!

blenddddd… blendddd… blenddd….

Just blend with the environment and you’ll survive.

blend.”

it remains unchanged

The woman speaks, stops, then after what must have been a long speech by the person on the other end of the line says, “just remember, darling, it is pain that changes our lives.”

Mirabelle cannot fathom the meaning of this sentence, as she has been in pain her whole life, and yet it remains unchanged.

- Steve Martin

Shopgirl

:(

:(

hay buhay,

putangina talaga.

ayoko na.  hindi ko na kaya.  tama na please.

i can really be an asshole,

and i hate being an asshole.

i really do.

so can we just skip it and move on… and just be what we are now (forever)?

i just can’t go over this again and again and again.

tao nga naman

hindi na dapat ako magsusulat ngayon.  2:06 na ng madaling araw, at maglilipat pa kami bukas ng umaga, pero marami akong gustong sabihin.

———-

nung lunes, masama ang timpla ko.  hindi ko alam kung bakit, pero di ako mapakali.  isa pa, masyado akong iritable nung araw na yun at pabago-bago ng isip.  ewan ko ba.  iniisip ko kung bakit ganun kasi tapos na ang setyembre at hindi na panahon ng walang hanggang paglilimi para sa akin, pero sabi ko nga… marahil dahil yun sa Mercury Retrograde (sorry kung paulit-ulit na ko a, pero palagay ko yun talaga yun) isa pa, bilog na bilog ang buwan nung araw na yun kaya baka rin ako praning.

so yun.  umalis ako ala-sais impunto sa opisina… nagmamadali ako.  dapat may lakad ako, pero kinansela kong bigla kasi nga wala na ko sa mood.  papunta sa tren may nakasabay akong differently-abled.  pinolyo siguro yun nung bata pa siya.  nakikipagsabayan siya sa amin sa paglalakad maski hirap na hirap.  hindi siya dumaan sa pang-differently-abled na daanan sa tap-apan ng ez-link.  “grabe,” kako sa isip ko.  “ang tibay ng taong ‘to.”

pagdating ko sa flat namin, tumambay muna kong saglit sa baba, sa may mga mailbox.  maya-maya, may dumating na matandang babae.  siguro lampas 60 na siya.  hirap na siyang maglakad kaya may dala-dala siyang tungkod.  unti-unti ang usad niya papunta sa mailbox niya, at habang papalapit sa puwestong kinauupuan ko, nginitian niya ako.  sminall talk ako ni lola.  hindi ako mahusay mag-small talk, puwera kapag mga matandang ganun, kasi sa mga matatanda, ang gagawin mo lang naman talaga ay makinig.

habang naglalakad papunta sa mailbox niya, nagkwento siya tungkol sa kung saan na siya napadpad kakalakad noong gabing ‘yon.  nabanggit niya rin na ako ang ikalawang babaeng nakita niyang naninigarilyo sa lugar ng mga mailbox.

“there was another lady smoking at the other building.  over there. yes, over there.” tinuro niya yung “there” sa pamamagitan ng pagnguso… aba, uso rin pala sa kanila yun, no?  napapapalatak si lola habang nagkukwento, pero hindi siya irita.  alam kong hindi siya irita dahil lagi siyang nakangiti.  siguro nakasanayan lang niyang pumalatak.  baka nanunuyot na ang lalamunan niya.

“my daughter lives upstairs.  at the 6th floor, (palatak) and she’s married. (ngiti)  i went out for dinner, (ngiti) and i had fish!  (palatak) and i had tea.  i paid one dollar thirty cents… (ngiti)  one dollar and thirty.  at the other coffee shop where i usually eat, it’s only eighty cents… (ngiti) only eighty cents.  they charged me too much.  (long pause) my daughter lives on the sixth floor.  and she’s married (ngiti)  she works at KFC.  she’s a manager.  she’s at the sixth floor.  (palatak) you?  what floor do you stay?”

maya-maya may dumating na lalaki sa lugar ng mga mailbox at parang ayaw ng usok ng yosi.  nahiya na rin ako kay lola dahil nasisinghot ng mahina na niyang baga ang usok ng sigarilyo ko, kaya nagpaalam na ako.

habang naglalakad palayo, naisip ko, “ang kapal naman ng mukha mo para maglungkot-lungkutan, chelot.  wala kang karapatan.”

———-

2:33 a.m na.  hala.

———-

iba-iba nga naman talaga ang mga tao, no?  may mga taong ayaw mapansin. sila yung mga laging nagtatago, kimi, o maski pansinin mo na umiiwas pa rin.  deadma.  tamang ganun.  meron naman, papansin nang papansin maski ayaw nang pansinin ng mundo.

itong mga uri ng nilalang na ito e yung kesyo meron daw gustong i-share, pero ang totoo gusto lang magbida.  marami akong nakakasalamuhang ganito ngayon; si hipon, si HB, at nadagdagan pa ng isa.  akalain mo nga naman, ang swerte ko, ano!

ang totoo niyan hindi talaga ako direktang apektado nung huling pa-pampam, pero dahil ayokong sinasaling ang mga taong malapit sa akin, rambol kung rambol na ‘to.  kenkoyin mo nang lahat wag lang ang pamilya’t mga totoong kaibigan ko.  oo, basag ulo talaga ako.

dapat kasi, bago mo i-hello world ang mga iniisip at reminiscing mo, iniisip mo muna kung, “ano bang maidudulot nito sa mundo?  anong masasabi ng makakabasa?  ano bang gusto kong palabasin?”

hindi ako nagpapakaself-righteous,a.  ang sa akin lang, huwag sanang kung anu-ano ang pinagsasabi natin para lang makapagbida.  masakit na kung masakit, pero totoo; may mga bagay na dapat nating ikimkim sa sarili natin hanggang sa mangamatay tayo.  hindi lahat ng nasa isip at damdamin natin, kailangan nating i-share, lalo’t may mga nananahimik na taong madadamay.  ano ba, ang tanda-tanda na hindi pa rin alam ang tama sa mali? aba, aba, aba…

ang punto, huwag ang sarili mo lang ang iniisip mo. mahiya ka ‘uy!  kung ang trip mo ay magsulat ng tungkol sa mga kung anu-anong fiction, aba, mag-apply ka nang writer ng teleserye.  dun kikita ka, maaaliw mo pa ang masa, diba?

sa ginagawa mong yan, hindi ka talaga magiging masaya sa buhay mo.  wala pa akong nakilalang makasarili na naging masaya, maniwala ka.

———-

ayan tuloy, highblood na ko.  pano na ko makakatulog nito?

lekat!

———-

kahapon, bumili ako ng crispy noodles.  first time kong bumili non kahapon.  pagbalik ko sa table, tinanong ako ni HB, “anu yan?”

“e di crispy noodles.”

tas kumain na ko…

kumain lang ako nang kumain.

kain lang… habang tahimik niyang tinititigan ang crispy noodles ko.

wala akong paki.  akala niya siguro aalukin ko siya.

sorry.  sabi nga nila, nauubos ang pasensiya.  may hangganan ang lahat, at sa kaso ko, lalo na ang pambuburaot.

———-

ayan, 3:04 na.  patay.

todo para la familia

ang mahirap dito sa atin, halos lahat may paniniwalang magaling ka lang pag wala ka dito. kasi ‘pag wala ka dito, tiyak na masmalaki ang kinikita mo.

kasi dito pera lang ang mahalaga, hindi mahalaga ang talino. may nakapagsabi na nga sa akin dati nang, “hindi mo naman maipagpapalit ang mga medalya mo sa pera, o sa isang kaban ng bigas.” at “aanuhin mo yang diploma mo? kapag nilaga mo yan, wala pa rin lasa ang sabaw.”

dito, mahalaga lang ang talino kapag nag-aaral ka, pero kapag tapos ka nang mag-aral usapang pera na yan. kapag wala kang pera maski pa henyo ka, wala kang kwenta. ang mga ma-pera lang ang panalo, mabango, at dini-diyos dito.

———-

noong nakaraang taon pinangarap kong mag-abroad. totoo! kasi noong panahong yun ko natanggap sa sarili ko (makalipas ang ilang taon ng pagpapaka-martir) na walang mangyayari sa ‘kin dito. walang mangyayari sa ‘kin kung ipagpapatuloy ko ang pagsusulat dito. isang malaking kahibangan para sa isang tao na maraming responsibilidad, tulad ko, ang magpakabaliw sa industriyang pinasukan ko.

kaya mula noon nagplano ako… kako, maghahanap ako ng ahensya kung saan matututo akong magsulat ng maayos (na advert o press release). kung saan mapa-publish ang mga sinulat ko kasi naisip ko, “if you build your portfolio, the money will come.” although walang by line ang mga pinagsusulat ko, di ko inintindi yun basta dumami ang laman ng portfolio ko (tsaka wala namang writer sa tamang pag-iisip nya ang aangkin ng hindi nya sinulat) kaya ako nag-PR.

noong una, tamang praning ako lagi. noong mga unang buwan ko, lagi akong nakakatanggap ng comment na, “this is too hard sell,” kasi nga naman sa advertising ako galing, na sinundutan din ng lecheng “home TV shopping style writing” ng web content. nagtiis ako sa pulahang draft na bumabalik sa ‘kin. nilunok ko lang lahat ng nakakalokang comment hanggang sa matutunan ko ang tamang tono. nilunok kong lahat yun habang pilit kong sini-stretch ang kinikita kong barya. sabi ko na lang sa sarili ko,”ayos lang yan. kaya mo yan. pwede ka nang magpaka-mahirap ngayon, tutal graduate na naman ang kapatid mo’t mayroon ka nang katuwang.” kaya yun, nakuntento ako sa pagiging mahirap.

pero may mga season din naman na hindi kami mahirap dito, katulad nung pasko. actually sa lahat naman ata ng kumpanya ganon, mayaman tayong lahat pag pasko. nung yumaman akong bahagya, nagpagawa na ko ng passport. di ko pa kasi nalilimutan ang tunay kong plano non. tapos, naawa sila sa’ken…

binigyan nila ‘ko ng increase.

———-

masakit para sa akin na pangaraping maging OFW. totoo. naalala ko pa noong bata pa ‘ko sabi ko sa kaibigan ko isang break, “kung mangingibang bansa ako, para mag-aral lang. pag natutuhan ko na ang kailangan kong matutuhan dun, babalik ako dito. dito ko ipapasa sa iba ang natutuhan ko. hindi ako magpapakabihasa para pakinabanggan ng ibang bayan.”

sobrang bata ko pa pala non. hilaw pa.

hindi ko pa alam ang pinagsasabi ko…

———-

sa isang linggo, lilipad na ‘ko patungong Singapore. sa totoo lang hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. ang bilis bilis ng mga pangyayari. binaliktad ko ang mundo ko sa loob ng dalawang linggo (dahil minamadali ako ng magiging amo ko dun. siguro nginangarag nila ako dahi training na yun sa pagiging sweatshop copywriter ko dun. haha!).

hindi ako nagmamaganda, pero noong una kong nakuha ang offer, naiyak ako, at hindi dahil sa tuwa. naiyak ako dahil;

1. masaya na ‘ko dito sa trabaho ko. masaya ako dahil finally, nahanap ko rin ang tamang ahensya. mahirap hanapin ang ganito (maniwala ka… nakakaanim trabaho na ko sa loob ng apat na taon). may mga totoong tao rito, may mga totoong kaibigan ako dito, pero wala… kailangan kong iwan ‘tong lahat.

2. nagliLIRA ako ngayon. ang saya-saya ko sa ginagawa ko maski pa hindi ako nakakapagpahinga. maski pa araw-araw akong gumigising ng maaga para bumiyahe ng 3-4 hours araw-araw, dahil araw-araw may bago akong natututuhan. dito ko rin natagpuan ang mga bagong kaibigan. silang mga tipo ng taong dati ko pang hinahanap na makasalamuha.

3. may bago akong inaanak, at sa pag-alis ko, hindi ko magagawang makapunta sa binyag niya

4. birthday na ni nina sa july 26…

5. si cholo, hindi ko makikitang lumaki

ayoko nang maglista… naiiyak na ako.

———-

masakit, na lahat ng bagay at taong nagpapasaya sa akin, kailangan kong iwan.

———-

so kung marami akong inarte sa earth, ba’t ako aalis?

kasi isang gabi habang binabaybay ko ang daan papuntang EDSA mula dito sa building namin, naisip ko, “tangina! mahigit isang taon ko nang ginagawa ‘to… wala pa ring bago sa ‘kin (bangs lang… ule. so hindi na rin bago yun) hindi pa ba ako nagsasawa?”

tsaka sabi ko nga kay Lovely sa text, habang umiiyak akong naglalakad pauwi (sa glorietta… oo nakakahiya talaga), “kaya akong buhayin ng sahod ko dito. ayos na. masaya na ako dito, pero hindi ako makakatulong sa pamilya ko.”

———-

ayun yun.

kaya nabuburat ako sa isang opismate kong masexcited pa umalis sa ‘kin, gusto ko siyang ibala sa giant tirador para mauna na siya don.

siguro kapag nandoon na siya, tsaka niya lang marerealize na hindi pala niya alam ang pinagsasabi niya.  dahil ito, hindi ginagawa para lang masabi mong mahusay ko, o bida ka, o kung ano… dahil kung yun lang ang dahilan mo, gago ka na.

———-

naiirita din ako sa mga taong banat nang banat ng ‘ang swerte mo. swerte mo na yan! i-grab mo na ang swerte!!!”

gusto ko silang banatan ng,”hello!!! hindi mo dinadaan sa swerte ang copy test at ang pakikipagbolahan sa interbyu! at kung sinasabi mong swerte ako, ibig ba sabihin tinatanggap mo sa sarili mong malas ka?!!? you insecure closeted fag you!”

———-

marami na ‘kong kaibigang naka-inuman (dahil nga aalis na ‘ko). gusto ata nilang ma-deny ako sa pagkuha ng VISA dahil wasak na ang atay ko pagdating ko dun. pero kung gusto mo uminom tayo? tara! kailangan ko pang lunurin ang mga laman ng isip ko

———-

siguro, ang punot dulo lang naman talaga ng gusto kong sabihin (after all this chuvalu), e: natatakot ako. natatakot ako sa pinapasok ko, dahil maski ilang beses ko nang nilibot ang website ng papasukan ko doon, hindi ko pa rin alam ang daratnan ko…

at

MAMIMISS KO KAYONG LAHAT!!!

MAMIMISS KO ANG LIGALIG NG MAKATI, MANILA, QC, at ang napag-iwanan kong bayan ng SAN PEDRO

POTAH!!! FUCK THE GOVERNMENT TALAGA! KAILAN NYO AAYUSIN ANG BUHAY DITO PARA HINDI NA KAILANGANG UMALIS NG MGA PILIPINO SA BAYAN NILA?!!?

TANGINA!!!

hopelist

light shared this vid with me a few months ago…

ang ganda no!

last month, we searched for the song itself… ang lungkot-lungkot pala niya.  you can listen to the track here.

here’s the lyrics (taken from lyricsmania.com)

Hopelist by What Made Milwaukee Famous

I hope if I happen to go,
That everything goes the way that you planned it.
I know when I’m not around,
It’ll probably seem a little less panicked.
If they said that I could stick around,
Be by your side and pull you down.
I am afraid I’d make a choice that neither of us could take down again.

I didn’t ever want,
I never thought I’d be,
In a situation that defies contingency.
I didn’t ever need,
I never thought I’d see,
The day when I would share the straits of codependency.
Whoever said if you want to play the game,
You’ve got to pay the price gave sage advice.

I hope,
That maybe you know.
That you’re not alone in feeling defenseless.
You know,
when I’m not around.
It’ll probably seem a little less senseless.
But if we could try,
To entertain,
The reasons why
We feel the same.
I am afraid we’d make a choice,
That neither of us could take down.

MISSING: MAEL

MISSING

MAEL

The ancient one is missing

 

for about a month now, i haven’t seen our 7 year old cat, Mael. at first we thought he was just around the subdivision courting a new foxy feline, but no. he hasn’t even come home, even for meals, which bothers me more, ‘coz Mael loves to eat! he’s very PG…

my brother told me last week that he saw Mael at Greatland, the subdivion just next ours, but he said when he called his name the cat ignored him. i checked the area last weekend, and yes, i did see a cat that resembled Mael, but it wasn’t him ‘coz it had blue eyes, and it’s tail had this curve half an inch from the end. Mael’s tail is perfect.

waaaahhh!!!

Mael was the only cat that stayed with us for that long. We, H and i, found him in Pacita back in 2001, but since we were living in Dasma then we brought him with us. i still remember when H had to stay in the hospital with his grand dad, i had to go to his dorm before going home to mine just to feed baby-miming Mael… and because there was one time i got there hearing his voice horse because he was crying all day, i brought him to my dorm though we weren’t allowed to bring pets.

when i graduated, H had to move back to Kalookan, and when he dropped me off the house Mael went missing. it was only after a few days after H was gone that Mael came back. by the time H came to pick him up, my dad didn’t want to give back his new pet… and so Mael stayed with my family.

Mael was there for any of us when we were home alone. sometimes you’ve even get the feeling that he knows when you’re forlorn because that’s when he’d come up to you and just sit beside you. Mael responds when you talk to him, which makes him a great companion.

my family spent most weekend afternoons in the garage with Mael sitting on the garden set table or way up the gate post (that’s where he was when the picture above was taken by Yan-Yan), and some friends who’d see him poised there would ask, “are you really putting him up there for display?” and we’d always say no… he just prefers that spot.

He puts his tongue out when he’s asking for food, he’s the only full-grown cat i know who does that. he loves bread, he can finish 3-4 slices of bread for snacks. and he jumps at your lap when you ask him too. Mael is the nicest miming ever… he befriended all the dogs we’ve ever had, he even slept beside new puppies to comfort them. He was also kind to kittens and new found stray cats, letting them eat first before he gets a portion of the meal.

hayyy Mael… nasan ka na kaya?

i hope he comes back soon… or at least, nothing bad’s happened to him:C

hu-hu-hu