CUTENESS GALORE!!!

it’s been a while since i updated this blog.  i’ve been botting around the web kasi so walang time.  ngayon, wala pa rin akong time, gusto ko lang i-share ang mga pakilig stuff na nakikita ko lately (although if you’re a friend at FB, nakita mo na ‘tong mga ‘to. harhar!

1.  Light gave me the link to this.

diba!!!

tas eto pa (from Light din);

ANG CUTE DIBA!!!  Hahahahahahahaha!

mag Thank you tayo kay Light!

and just a while ago, i stumbled upon this;

ayihee

here.

muli, good luck na lang sa ‘kin kung magkajowa pa ko.  because, ah…  it seems, hindi ko na matitigil ang mga romantic shit na ‘to

scary

some scary things that happened to me/i realised recently;

1. almost got struck by lightning yesterday.

i was waiting for BS 197 yesterday morning at the stop before Outram station (at about 920 am), when there was this flash of bright light that hit the pavement about 3 feet away from me.  then an ear-splitting BANG! my automatic response was to close my eyes (of course.  that’s what we call reflex. haha)  the thought that came to mind was, “tangina, sana walang sasakyang/taong dumaan.”

i anticipated hearing/seeing someone badly hurt upon opening my eyes.  thank God no one was on the literally God-damned spot. haha.

after a minute the girl at the other bench looked at me.  she didn’t say a word, but she obviously wanted to scream,”can you fucking believe that?!!”

2. about a month ago, i discovered that i’ve started to night grind.  sorry if i told you about this already, it’s just that i discovered just now that my left canine is somewhat not a canine anymore.  shit.

3. crying like a baby until you almost self-mutilate IS scary for a 28 year old.  don’t you think?  coz we’re too old to be emo, mehn. too old.

4. i am emo.

5. i am 28 years old.

badtrip

nagising akong badtrip, kasi natulog akong badtrip.

badtrip.

———-

tangina.  lahat na lang ng electronic na nakapaligid sa ‘ken nasisira.  ewan ko ba kung bakit.  hindi ko naman binabalahura ang paggamit ng mga yun. 

una, yung aircon kailangan na servisan.  pangalawa, yung tv sa sala nawalan ng picture.  tas kagabi, hindi na gumana yung charger ng telepono ko. 

ano ba? nag-e-emit ba ko ng electrical charge na nakakasira ng mga lekat na bagay?

putangina lang talaga.

———-

magiging masaya ka ba kung araw-araw nag-iimbento ka lang ng task?

———-

nakakasawa na mag-imbento. pero andami kong naiisip na kung anu-anong ‘eksena’ nitong mga nakaraan. kailangan ko gawan ng oras ang pagsusulat ng mga yun para hindi ko malimutan (o tuluyang katamaran).

may namimiss ako…
 
 
 
 
 

ang old school typewriter na gamit ko nung college.

———-

sinusubukan kong mag-isip ng cheesy lines.

———-

tulad nito;

ang totoo nyan, gusto kitang
yakapin, pero natakot akong baka bigla kang
humagulgol— hindi ko alam kung paano ka
patatahanin.

hindi ko sinasabing alam ko
na ganun nga ang mangyayari sa’yo. naisip ko lang
dahil ganun ako; kapag naiiyak, lalong umiiyak kapag
kinakalinga hanggang sa
humagulgol nang tuluyan na parang
batang nawala sa mall.

———-

kagabi may naisip pa kong isa, pero ayoko nang i-share dahil badtrip nga ko, diba?

———-

sana may mahanap akong charger ngayong lunch time. kasi puta, wala pa ko pambili ng phone.

———-
andami kong kailangang bilhin. nakakabwiset.

ayoko nang mabuhay sa material world na ‘to!!! (dahil di naman ako “a ma-material girl”).

———-

ay, may kwento pala kong masaya. kaso mamaya na. pag bahagya na rin akong ‘masaya’.

———-

siya, tama na ‘to. baka badtrip ka na rin.

sige auntie, tell me your story

mula nang matuto akong magbus dito, hindi na ko nagtren.  nagtetren na lang ako kapag kailangan kong magpaload ng ezlink (ezlink yung card na ginagamit para sa pamasahe.  wala kasing kundoktor na nangongolekta ng bayad dito. tinatap lang ang ezlink card tuwing sasakay at bababa ng bus/tuwing papasok o lalabas ng train station).  minsan nga, dumadaan na lang ako ng stasyon pero bumabalik ako sa kalye para magbus pa rin, kasi bus din naman ang sasakyan papunta sa mismong ibaba ng flat namin. isa pa, maskumportable talagang magbus kasi nakakaupo ako.  kaya ngayon, medyo mahaba-haba pa rin ang biyahe ko papunta’t pauwi mula sa opisina.

madalas, may mga kumakausap sa akin sa bus.  madalas, matatandang babae ang mga kumakausap sa ‘kin sa bus (kasi hindi rin naman ako makikipag-usap sa matatandang lalaki o maski anong edad na lalaki in general dahil nauuwi lang sa pagkakaharass ko ang ganon.  oo, madalas akong ma-bastos. putangina nilang lahat. haha!)  hindi ko alam kung bakit laging may biglang chumichika sa akin.  halos araw-araw ganon.  seryoso.

siguro dahil kapag may nakatinginan ako, nginingitian ko.  hindi ako nagpapakyut, ha.  aminado kasi akong mukha akong kupal/antipatika/witch atbp., kaya para naman hindi matakot sa akin ang mga manang o bata (oo rin, mahilig ako sa bata), nginingitian ko sila kapag nakakatinginan ko.  sabi naman ni ning, kaya daw ganon kasi ang aura ko daw ay magaan.  kasi daw “kindred spirit” ako (hahaha! hippie galore!)  ewan ko, pero siguro nga mukha akong mabait or something (OR SOMETHING?!!).

kaninang umaga, sa itaas na bahagi ako ng 197 na double decker nakaupo.  tahimik ang biyahe ko habang binabaybay ng bus ang Victoria Ave., kasi paglampas ng Bugis kaunti na lang ang sakay ng bus service na yun.  pero pagdating sa Lavander, may umakyat na matandang babae.

nagulat ako noong umupo siya sa katapat kong upuan kasi pabagsak siyang umupo.  may sinabi siya in Chinese, at dahil hindi ko naman naintindihan ngumiti na lang ako.  maya-maya kinausap niya ko, at dahil nag-i-instik pa rin siya, kako, “sorry, but i don’t understand.”  ngumiti siya at tumahimik.

maya-maya uli, kinausap na naman niya ko.  ngumiti ako at muling sinabi na hindi ko siya naiintindihan, tumigil uli siya, pero siguro may urge talaga siyang magkwento kasi ilang segundo lang ang nakalipas kinausap na naman niya ‘ko.  hindi na siya tumigil.  nakangiti siya so alam kong hindi siya galit, o hindi niya ko pinapagalitan, minumura o kung ano man (minsan kasi may mga matatandang ganon.  namamagalit nang wala lang) so dahil mukhang masaya naman ang sinasabi niya ngumiti na lang ako.

pinipilit kong intindihin ang sinasabi niya sa pamamagitan ng mga mata niya, ng itinuturo ng kamay niya, ng tono ng sinasabi niya.  nung simula, itinapat niya ang palad niya sa dibdib niya.  siguro sinasabi niya, “ok lang na hindi mo naiintindihan ang sinasabi ko.  hayaan mo lang akong ilabas ang nasa dibdib ko.”  maya-maya kumanta siya.  hindi ko napigilang mapangiti lalo.  habang kumakanta winawasiwas pa niya ang kamay na kanina niyang itinapat sa kanyang dibdib.  sunod, itinuro niya ang mga gusaling nadaan namin.  bahagya kong nahuli ang salitang “Geylang”. nasa may Geylang na nga kami ng mga yun.  siguro ikinikwento niya kung paano siyang nagpaalam sa anak o apo niya para magpunta ng Geylang.  tapos itinuro niya ang bag at sapatos niya.  baka bago ang mga yun.  o sa areang iyon niya nabili ang mga yon.  ngiti lang ako ng ngiti habang nagkukwento siya.  maya-maya, itinuro niya ang bibig ko tas may sinabi siya tas biglang humalakhak.  sabi siguro niya, “bakit ngumingiti ka lang.  dapat tumawa ka ng ganito, hahaha!”  nahiya naman akong tumawa.  hindi ko kasi alam kung paano tutugon.  mamaya hindi pala yun ang ibig niyang sabihin diba.

mga 15 minutes mula nang sumakay si auntie, huminto na ang bus isang stop bago ang bababaan ko.  pinindot ko na ang buzzer.  nginitian ko si auntie na huminto naman sa pagkukwento’t ngumiti rin.  “auntie, i’ll go ahead, ah” kako.  may sinabi siya at muli nasa may dibdib niya ang kanyang kamay.  tumatango-tango siya habang naglalakad ako papunta sa hagdan pababa.

sana nga gumaang ang pakiramdam niya, kung iyon nga yung sinabi niyang dahilan ng pagkukwento niya nung una.  sana rin, hindi ako masyadong nagmukhang tanga sa aleng nasa may likuran namin (na hindi man lang nagbother na magtranslate maski narinig naman niyang ilang ulit akong nagsabi “i don’t understand!” haha!) hay…

kebla.

patawad

nagising akong badtrip at hindi ko alam kung bakit.  siguro dahil sa puyat, stress, PMS(?)

basta, hindi ko alam kung bakit ako high-blood maghapon (at hindi nakakatulong ang katotohanang pagka-init-init dito ngayon).  kaya, sorry.

sorry sa lahat ng taong napagbuntunan ko ng badtrip na ito.  hindi ko sinasadya.

at salamat sa pag-intindi.

Dark Knight Spoof: you have to watch this!!!

watch these videos of dark knight spoof … dali! dali!!! ANG GALENG, E!

here’s another;

ENUNCIATE!!! ENUNCIATE!!! HAHAHAHA!!!

this afternoon

the creature who usually lurks in every corner of our work area (because it’s trying to get a glimpse of what’s on our monitors every single minute) was out almost the whole day today. we were breathing clearer, fresher air… i really should’ve been bursting with fruit flavors, ’cause we all got to relax and be the happy shiny ‘retards’ we really are, but then, all i could think of is wanting to spend an entire afternoon in a cafe with you… listening to everything, anything you have to say.

hmmm…

what do you think about meeting up somewhere in Paris someday?

~
sushal!

talo tayo ni tatang

sorry naman sa typo niya… kasi nga, wala na siyang kebs

magagawa ko rin kaya ‘to pagdating ng panahon?

basang-basa

kahapon, andami kong deadline kasi kinekenkoy ako ni shrimp.  ayoko nang ikwento kung sino si shrimp kasi hindi siya worth ng higit sa dalawang sentence dito sa dLr.  so anyway, maghapon akong nagtatry na gumawa ng paraan para ayusin yung mga ginawa ko nung nakaraang araw, kaso may isang bagay na ayaw mabura sa sentro ng kukote ko.

ganito yan, nung isang araw kasi (o nung isang linggo ba yun), napadpad ako sa isang blog.  hindi ko kilala ang may-ari nito.  basta, kilala siya ng kilala ng kilala ng kilala ko pero hindi ko siya kilala.  nagulat ako sa laman ng isinulat niya.  ang galing, e… alam mo yun!

ba’t magaling?  kasi, sinasabi niya dun sa kausap niya na, “Oh my god, ikaw yun!!! ikaw na nga!  ikaw na ang tinadhanang tao na sasambahin ko forever!  tama ako… sabi ko na nga ba! pakingshet sa earth!!!  unang pagkakataon pa lang na narinig ko ang pangalan mo, na nasulyapan ko ang litrato mo dito sa internet, na makita ko ang laman ng puso mo sa isang entry mo, alam ko na.  grabe boy, mahal kita, alam mo yun!  mahal kita!!!” pero hindi niya yun sinabi nang tuluyan.  sinabi niya yun in such a way na hindi mo mahahalata kung tanga ka or nagpepretend ka na hindi mo na-gets.  nagalingan ako sa kanya kasi ang tapang niya!  nadulas ako sa wetness.

wetness?!!?

wetness!

wetness!!!

ano kamo? san nanggaling yun?

yun kasi ang pinakaswak na paglalarawan sa nabasa ko.  isang entry na basang-basa.  nakabasa ka na ba ng ganun?  yung kitang-kita at ramdam mo ang pagkabasa ng

monitor

kasi habang sinusulat ng writer yung sinulat niya, nabasa niya yung virtual paper sa sobrang… awe(?)

inisip ko nun, bat hindi ko kayang gawin yun?  bat hindi ko kayang tuluyang ipagsigawan sa buong mundo na kaya kong maging kiss-ass para sa isang tao.  na wala akong pakialam maski sabihin ng buong blog community na too-toot ako!

pero agad ko ring naisip, “e, sino ba naman kasi talaga yun taong kinababaliwan nito?”

siguro malala ang impeksyong nakuha nang batang nagsulat nun.

basta ako, kakanta na lang neto;

I was staring at the sky, just looking for a star
To pray on, or wish on, or something like that
I was having a sweet fix of a daydream of a boy
Whose reality I knew, was a hopeless to be had
But then the dove of hope began its downward slope
And I believed for a moment that, that my chances
Were approaching to be grabbed
But as it came down near, so did a weary tear
I thought it was a bird, but it was just a paper bag
Hunger hurts, and I want him so bad, oh it kills
‘Cause I know I’m a mess he don’t wanna clean up
I got to fold ’cause these hands are too shaky to hold
Hunger hurts, but starving works, when it costs too much to love
And I went crazy again today, looking for a strand to climb
Looking for a little hope
Baby said he couldn’t stay, wouldn’t put his lips to mine,
And a fail to kiss is a fail to cope
I said, ‘Honey, I don’t feel so good, don’t feel justified
Come on put a little love here in my void,’ he said
‘It’s all in your head,’ and I said, ‘So’s everything’
But he didn’t get it I thought he was a man
But he was just a little boy
Hunger hurts, and I want him so bad, oh it kills
‘Cause I know I’m a mess he don’t wanna clean up
I got to fold ’cause these hands are too shaky to hold
Hunger hurts, but starving works, when it costs too much to love
Hunger hurts, and I want him so bad, oh it kills
‘Cause I know I’m a mess he don’t wanna clean up
I got to fold ’cause these hands are too shaky to hold
Hunger hurts, but starving works, when it costs too much to love.

-paperbag
fiona apple

ayun lang. hehe.

goto

sinusulat ko to habang hindi pa ko nakakainom uli ng gamot para sa araw na ‘to.  bigla kasi akong nagsha-shutdown pagkainom ng gamot.

ikaw ba naman, uminom ng anim na tableta (4 na antibiotic+ 2 pain reliver), makakayanan mo kayang magpakamasigla? oo, lumala ang tonsilitis ko, kaya absent na naman ako.  leche!  pero umaayos na ngayon (kasi tinurukan din ako ng doktor ng gamot kagabi). grabe, ano?

———-

sabi ng doktor kagabi nung pabulong ko siyang tinanong kung ba’t nangyayari sa ‘kin ‘to (hindi ako nagpa-cute sa doktor a, sadyang hindi ko lang kaya magsalita), “the reason you have this is because maybe when you got here you haven’t eaten enough.  you’re not used to the food we have, so your immune system collapsed and germs accumulated in your throat.”

“now, let’s give you a shot, because the pills would take a looooong time before it works, on your case.  your tonsilitis is pretty bad.” *iling-iling-iling*

buti na lang sanay akong natuturukan ng gamot (kasi suki ako ng ospital nung college dahil sa ulcer ko… hmp!), kundi, nag-iiiyak na siguro ako sa ospital kagabi.

———-

teka, diba dapat tungkol sa goto tong entry na ‘to?

———-

kagabi, sabi rin ni dok, kailangan daw soft diet muna ako, ”stick to soups and porridge, noodles maybe.”

kaya naman bago ako tumuloy sa bahay kagabi, dumaan muna ako sa hawker na malapit sa building namin at bumili ako ng porridge.  porridge ang hinanap ko imbis na kung anong soup, kasi nung tanghalian kahapon, bumili kami ni tin ng porridge sa maxwell at nagustuhan ko naman (hanggang sa may nakagat akong dahon of some sort na nakapagpasira sa pagkagusto ko nun). hindi ako pa-sosyal a, porridge talaga yung tawag nila dito sa goto, arroz caldo atbp.  so ang nabili ko, beef porridge na may itlog.

pagdating sa bahay, habang pilit kong sinasabi sa sarili kong, “masarap ang lugaw na ‘to… masarap ang lugaw na ‘to… masarap ang lugaw na ‘to…” di ko mapigilang ma-miss ang goto ng san pedro.

mahilig kasing kumain ng goto ang pamilya ko.  siguro nagsimula yung tradisyon naming magkakapatid na yon noong maliit pa kami.  dati kasi, pag walang magawa ang nanay ko, sinasama niya kami sa bayan ng san pedro, sa gilid ng munisipyo.  doon, maraming nagtitinda ng goto. 

may puwesto kaming binabalik-balikan dun kasi masarap talaga yung goto ni tita (syempre hindi ko na alam ang pangalan niya).  yung goto niya malapot, tas kulay dilaw… tapos, hindi lang panay tuwalya ng baka ang laman kundi pati laman ng baka na pinalambot ng husto.  pinalalagyan namin yun ng chicharon tsaka itlog. P10 pa lang ata nun ang goto special, e, kaya swabe maski padagdagan pa namin ng isa pang itlog ang order namin.

tapos siyempre, teternohan mo yun ng tokwa’t baboy na nilulunod sa sawsawan ng pinaghalo-halong toyo, suka, asukal, maraming sibuyas, bawang at sili.

SHET!!!

may iba pa kaming nadiskubreng gotohan sa may amin habang lumalaki kami.  nung HS ako, may pinupuntahan din kaming gotohan ng mga kaibigan ko.  nung nagkajowa ako (na higit na masmahilig sa goto kaysa sa’ken), nasubukan ko na rin mag-goto sa alabang, sangandaan, buendia, sa kanto ng elvinda atbp (oo, jologs kami).  at noong bago ako umalis, naka-ilang goto sessions na rin kaming magkakapatid (siyempre, kasama nila ang mga asawa nila) sa bayan ng san pedro. pero sa ibang puwesto na, kasi nawala na atang tuluyan si tita na pinupuntahan namin dati. 

ang punto, maski saan ako mag-goto diyan sa atin, lahat masarap.  hindi tulad dito, kung anu-ano ang flavor pero di ko talaga ma-dig.  hindi ko alam kung dahil ba yun sa luya, sa paraan ng paghalo, sa quality ng bigas, o sa lagay ng lansangan na pinaglulutuan ng goto.

SHET!!! bat ko ba iniisip ‘to!??!!

hay goto… andami mong kahawig dito, pero wala silang binatbat.  ikaw pa rin ang nag-iisa para sa akin. 

———-

makakauwi kaya ako sa pasko para makapaggoto pagkatapos ng misa de gallo? 

BWAHAHAHA!!! wala pang isang buwan gusto na umuwi?